
کودکان خوشسخن، مشغول آموختند هستند از حاجیتون. صبر پیشه کردهام و فلان که کنار بیایم با خنگی بازیهای گاهگاهشان.
بچهها! کودکان خوشسخن را رها کنید. مچکریم!
بابت کامنتهای محشرتان برای آقای ژیگولو. من مه قهقههی واقعی زدم و جیگرم خنک شد. هر چند آن مرد فکلی روحش خبر ندارد، جمعی فارسیزبان، از کشوری که او تازه آموخته که بگوید ایران به جای آیرن، در موردش حرف میزنند. بلی، زندگی هنوز ژیگولیاش رو داره.
میتینگ دانشکده بود و رییس بزرگ گفت شاید قرارداد ژیگولو را تمدید نکنند پاییز بعدی.
از طرفی، اگر با ژیگولو برود جلو که چه بهتر همادارهای نباشیم، از طرفی هم مرد بیشغل؟ نان و شعر بخوریم؟ حالا که فعلن همه چیز در پردهی یک کراش ساده زیست میکند.
امشو، یا فردا یا پسفردا شاید چش تو چش شیم، در یکی از این ایونتها. خبری شد، میگویم.
برویم سراغ شاگردم.
شاگردی دارم، بهتر از برگ درخت. باهوش، آنتایم، ورزشکار، مودب. دستهگل. بهترین شاگرد شاگردهاست. ۲۲ ساله. بیسبال بازی میکند و سال اخرش است.
از اول ترم، مدام گل کاشته و باهاش همکلام شدم. بزرگترین پسر خانوادهای چهار پسره است و اعتقاد دارد باید الگوی خوبی برای برادران کوچکش شود. تربیت نمونه.
جدیدن وقتی میخندد دندانهای ردیف بالایش را میبینم که نشانی است از علاقه و کشش.
قصه کوتاه، اگر بیست ساله بودم عاشقش میشدم. مودب. تمیز. قابلاعتماد.
بعد از فیلمبرداری صبح، رفته بوده در اتاق من و دوربینم را روی میز گذاشته بوده با یک یادداشت که من فایلها را کپی کردم. خیره ماندم به دستخطش. به شکل حرف r در دست خطش وقتی نوشته Sherry.
یاد فیلمی افتادم که گلزار عاشق استادش، کتایون ریاحی میشود.
فکر کردم به مفهوم عشق و سن.
حیف که دیگر نمیشود عاشق بیست و دوسالهها شد!
پ.ن: امروز که رفته بودم هایک. فکر کردم به خوانندگان و این که چقدر ابزورد است با هم از طریق این وبلاگ حرف میزنیم. مثل فریاد زدن در قابلمه و بوس فرستادن در آینه.