
برف نو، برف نو سلام.
آمدیم نشنال پارک. با رفقا. برف آمد. یخ زدیم.

برف نو. سلام.
برف نو.

دیرتر، با رفقا، گفتم یادتان هست پنج سال پیش کجا بودید؟

ده کیلو لاغرتر بودم. روزهای آخرم بود در تهران. دلار داشت از مرز ۱۸ تومن میگذشت. براش شروع لیسانس سینما، ۵ هزار تا شهریه کم داشت و خرج زیست. دنبال خرید قابلمه و واکسن و ترجمه اوراق و دندان پزشکی بودم.

چقدر قانع بودم و پر انرژی و باحوصله و امیدوار.

چلو کلاب میزدم، حلوا و املت. با جهان وطنی خداحافظی میکردم و فکر میکردم، پنج سال بعد، سال اول فوق لیسانسم و نهایتن یک فیلم کپتاه دارم.

پنج سال دیرتر است. ارشدم تامام شد. فیلم سینمایی اولم تقریبن تمام است. استاد دانشگاهم. ده کیلو سنگینتر.
اگر برگردم به ۲۹ سالگی میگویم، نترس. مسیرت درست است، ممکن است گنگ به نظر بیاید. بهترش را خواهی ساخت.

حالا اگر بگویم از ۳۹ چه میخواهم، شهرت است، پول، فیلمهای زیاد و همکاران باهوش و با استعداد.

حالا اگر برگردم، از قالب ۳۹ سالگی، به الانم چه میگویم؟

میگویم به آرزوهایت میرسی. فقط این عمر توست که دارد میرود. به شادی و تحرک و لذت بگذرانش.

میدانی شهریار، فرهنگ شرق، حسرت و غم گذشته را خوب یادمان داده. نجنبیم، عمرمان به کاهدان میرود و موفقهایی میشویم، با کپسول خشم.

به زودی ریاضت میکشم و روزهای میگیرم برای آرامشم.