
آخرین باری که لغت برشته رو استفاده کردم یادم نمیاد. یاد این پستهای آبکی سوشال مدیا افتادم که «یه بار رفتی واسه آخرین بار گل کوچیک بازی کردی و نمیدونستی بار آخره» یادم نمیاد آخرین بار کی گفتم برشته. ولی حقیقن زیر فشار کار برشته شدم این هفته.
کلیت که هفتهای بود شلوغ، مفید و پرحادثه.
اولن که اگر دوباره گشت مجازی نیاید سرمان که چرا از زندگی شخصی سخن میگوییم، با یک آقای دیگری چت میکنیم. که به یمن سفر کاریاش، همان چت هم رفت توی کوچه.
یک چیزی از چند شب پیش و آن کثافتکاری ارشادگرانه که چرا هر روز با یک نفرم! روی دلم ماند.
آشنایی با آدمها و شناختشان به منزلهی پریدن در تخت نیست. از قضا، ملاقات و شناخت عمیقتر انسانها، احتمال شادمانی و موفقیت در تخت را بالا میبرد. این وبلاگ اما. سک.س نامه نیست. شرح و گزارشی است از ملاقات شخصیتها، حقایقی که درباب جهان میفهمم، روند رشد شخصیام، بازتاب پیامهای خوانندگان و تمرین نوشتن.

به هر سو، برویم سراغ مسایل خودمان.
من رییس کل کار همزمانم. شونصد پروژهی کلفت دست میگیرم. این هفته، سوالات ریسرچ را سابمیت کردیم، در مقام رییس کمیته استخدام، رزومه خواندیم، گرنت نوشتیم، با منشی ادارهی گرنت تلفنی دست به یقه شدیم. پرزانتهی گردن کلفتی برای کلاسم جلوی دانشکده کردیم. دیزاین کردیم برای پروپوزال سریال. با بچهی کوچکی، ملاقات کردیم. تیم تدوین را با هم اشنا کردیم. اوه! این هفته پر از حادثه بود و نیمیاش را توان ندارم بنویسم.

امروز، میخواستم بخوابم. غذای خانگی بپزم. ملت را نبینم. رییس پیام داد برای استودیو کمک میخواهند. چارهای نیست.

الان ساعت ۱۱:۱۵ است و میخواهم سر ظهر، استودیو باشم، به شغل شریف کارگری.

موهایم خیس است. خودم خمار استراحتم. زندگی داد و ستد است و باید بروم شواپ کنم.
خوشحالم از حجم کاری که سامان دادم. این هفته پیش رو را آسان میگیرم که خط برشتگی فشار و حرارت از تن و روحم برود.