
خاطر شریفم هست، نان سنگک خشخاشی تازه روی بورس آمده بود. بابا هر شب با نان تازهی داغ خانه میآمد. من دبیرستانی بودم. آه. دلم برای بابا خیلی تنگ شده.

صدای من را از روی دوچرخهی جیم میشنوید. هشتاد درصد وزنههای روزم را زدم و به جای باقیش، دوچرخه میزنم. هرچند که خر چه داند قیمت نقل و نبات. چه ربطی داشت.

دیروز گفتم برشته شدم. برشتهی دو هفته. یک گرنت اپلای کردم که بابتش، بخشی از دانشکده و دانشگاه به آشوب و مجادله کشیده شد. نهایتن، شوتیدم و سابمیت شد رفت. دیروز هم، ۹ ساعت بساز و بکوب استودیو داشتیم.

شهادت و خستهام هنوز. هم برشتهی روحی، هم جسمی، هم عاطفی. تراپیست را بعد از دوهفته دیدم سر صبحی. پف کرده وخمار خواب، ۷:۴۵ نشستم توی تراپی. بعدش، دیزاینرم را کوک کردم، کارهای دیزاین گرنت را تمام کند. با مامان چال ریزی کردم تلفنی. با همهی سوختگی روح، گرنت را سامان دادم و پلو مرغ کم نمک کم روغنی پختم و ظرفی برای دیزانر بردم.
تهیهکنندهی فرضی قرار کنسلکردهای که بهش تکست داده بودم را شواپ کردومن نبودم. چون میخواستم بروم بازی بیسبال شاگردم را ببینم که نهایتن گیج زدم و گیم را پیدا نکردم.
به هر رو، برگشتنی برای خودم قهوهای گرفتم. عودی روشن کردم، موزیک آرامی گذاشتم. شروع به نوشتن کردم و بعد از نیم صفحهای توانستم با احساساتم ارتباط بگیرم و دلتنگیهایم را نوشتم، زار زدم، عر زدم و یک ساعت و نیم بعد آخرین توتفرنگیهای ته یخچال را خورد کردم ریختم توی بطری آبم، بدهیهایم را زدم زیر فرش و به هر زور زدنی آمدم جیم.

موقع ورود جیم، مثل باقی روزهای بیقراری خودم را لعنت کردم چه کیونی داری زن پاشدی ما را با این حال تخماتیک آوردی دمبل بزنیم.
ولی میدانم با هر حالی بیام، با حال بهتر برمیگردم. بهتر از پفک خوردن و اینستاگردی است، حتی اگر همهی وزنههایم را نزنم.
آدمیزاد، به تحرک معنا مییابد و گاه تفکر.
برای فلسفهباف درونگرای ابرازگری مثل من، درمان هر دردی، یک فنجان قهوه، یک گریهی سفت، یک جیم مشتی و تعدادی آهنگ دهه شصتی در گوش است.
زندگی همین است جیگر.
هر روزش. هر شب این هزار و یک شب میگویم، قصهگو.
کیوون لق شهریار، کییون لق گوش شنوا. تو خودت بسی جیگر. پارو بزن کیونکش، دریای غم ساحل ندارد.
