
یک جام دگر بگیر و من نتوانم.
به روایتی، امروز سهشنبه بیست مارچ ۲۰۲۴، در شهر کوهستانی پابلو، با دماغی کیپ، و چشمانی اندکی داغدار، اندکی بیمار، با سایهی آبی غلیظ نشستهام.
کاندید دوم برای پوزیشن استاد دانشگاهی اینجا، در اتاق بغلی دارد مصاحبه میکند و البته که من یاد پارسال خودم هستم، همین روزها.

این منم دقیقن یک سال پیش. مشق مینوشتم. مقالهای پیش رو داشتم و همزمان بیل میزدم پای پایاننامهام.

این من امروزم. مریض و بیحال، زیر مدرک قابشدهای که سال گذشته خاکش را بر سر میریختم.

هفتهی پیش رو تعطیلات بهاری است و من هیجانزدهام که مقدار زیادی میخوابم، مقدار زیادی میتوانم فکر کنم، دانشگاه نمیآیم و میتوانم در خلوت خودم قل بخورم.
فردا عید است و در خانهی من هیچ خبری از عید نیست. حتی پارسال، با همهی اندوهش، سفره چیدم.

امسال، شاید چند دانه لاله بخرم و یک سیب. شنبهی پیش رو، مجلس عیدی است در شهری در فاصلهی دو ساعت رانندگی من. با دیت جدیدم خواهیم رفت. ۳۰ دلار تخ میکنیم برای چای و شیرینی و پیشغذا. پول مشروب و غذا جدا خواهد بود و دلا خو کن به تنهایی، که آن هم عالمی دارد.

پارسال وقتی نشستم کنار سفرهی خانهی دوست و قلبم را باز گذاشتم برای آرزو کردن، فکرش هم نمیکردم چنین به بخش زیادیشان برسم.
امسال، در مجاورت لالهها و سیب قرمز دعا خواهم کرد که از معدود لحظاتی است که هنوز معتقدم مرغ آمینی در راه است.

یک قرص دیگر بالا میاندازم، بعد از آنتیهیستامین و قرص سرماخوردگی وطنی. کاندید دوم امروز ازم پرسید اینجا اجتماع ایرانیان دارید. گفتم خیر. حاجی است و کلاهش. گفت چطور کنار آمدی؟ گفتم به سختی.

چشمهایم کمی تب دارند. دلم خواب میخواهد. از آن خوابها که وقتی بیدار میشوی، ساعت نزدیک ظهر است. یک نارنگی پوستنازک میخوری و مادرت باقی چلوکباب دیروز را گرم میکند، با کمی سماق. مهربان نگاهت میکند که بخور جون بگیری. نهار را میخوری و برادرت کارتون پلی میکند و تو به حبابهای کوچک قرص جوش شیرین و بوی پرتقالش خیره میشوی. بوی خوش مرکبات.
برمیگردی توی تختت. زیر پتوی پلنگی سنگین و بابا پتوی دومی رویت میاندازد و تو به خواب میروی و وقتی بیدار میشوی، مریضی از تنت رفته و حمام داغی میروی و طعم کتلت مادر در انتظار است و ملحفهها در ماشین گر میخورند که میکروبها بروند و تو به سلامت برگردی.
دلتنگم.
مریض و دلتنگم.
موفق و مریض و دلتنگم.

دیروز، نشسته بودیم در بالکن رستوران. از آنجا که سرماخورده و بیحالم، رفتم کت گرمی از ماشین آوردم.
رییسم، همکارانم، کاندید جدید، همه با هم از چیزهای رندوم حرف میزدند. انقدر بیحال بودم که حتی نرفتم لیوانی نوشیدنی بگیرم. مچاله در کاپشن، عینک آفتابی بر چشم، کلافه از صدای موتورها و ماشینهای اگزوز سولاخ، به تماشای آخرین ساعات ۱۴۰۲ نشستم. آسمان آبی، پرندگان در حال پرواز، غریبگانی با صدای آشنا حرف میزدند و من به ناگاه بلند شدم و گفتم باید بروم، عید نوروز است.
راندم تا دم خانه، عینکم را برداشتم و گاز دادم تا دم سینما که با آن آقا برویم فیلم جدید باب مارلی را نصف قیمت ببینیم.
برای جشن گرفتن سال نو زیادی رندوم است نه؟!
پاپ کورن و دیت دو و باب مارلی و دماغ کیپ.
پارک کردم و از سر عادت ایمیل چک کردم دیدم استاد دیگری ار دپارتمان دیگری گه مفت خورده که شاگردان من به او شکایت بردند و او طلب طرح درس کرده. دپارتمان هنرهای زیبا بار اولشان نیست به دپارتمان ما، مدیا، رییسم، همسرش و ما اتک میزنند. خلاصهی امر، با اخلاق تخمی در دیت ظاهر شدم و آن مرد پاپکورن خوران به غر من گوش داد و رفتیم سینما سک سانس فیلم اجابت کردیم و بعدش در رستورانی سر کوچهی من همدیگر را دیدیم. گوگل کردم و فقط دو دقیقه تا سال نو مانده بود.
نوروز قشنگم.
گقتم بیا آرزو کنیم. آرزوهای قشنگ کردیم. در سکوت و بکگراند موزیک پاپ امریکایی و خلوت رستوران سال نو شد.
میگذارم پشت سر. وسواس، عادت تخمی و موجودات سمی را.
باشد امسال، پول خوب بسازیم، فیلم تمام شود، عاشقی کنیم، خوش بگذرد، سفر تپل برویم و ننه آقا رو مجدد ببینیم.
سال نو مبارک!