
با یک تاخیر چهار پنج روزه، آغاز بهار را با خریدن یک دسته لاله و سر هم کردن دراور جدیدم جشن گرفتم.
به آن آقا که هفتهی پیش آشنا شده بودیم گفته بودم مجلس ایرانیانی هست و تصمیم بر آن شد که من از جنوبیترین نقطهی استیت برانم، سر راه سوارش کنم، برویم شمال استیت نوروز جشن بگیریم. رفت و آمد هر طرفش دو ساعت و نیمی بود.
روز قبل، به درخواست آن آقا، رفتیم مال، برایش کت و شلوار و کراوات و پیراهن ست کردیم. مهندس ارشد است، در پروژهای بیلیون دلاری در اتوبان ۲۵، مشغول است و متولد افغانستان.
کلیت مرد مهربان و کوشایی است. دلیل این که تصمیمم شد ادامه ندهم، تفاوت شخصیت و عدم استقرار دایمیاش در شهر ما بود. زیاد سفر میکند.
به هر سو، با هم انگلیسی حرف میزنیم. دیشب نشستیم ته سالن شلوغ جشن نوروز، تخمه خوردیم و به سوتهایی که میکروفون میزد خندیدیم. دیرتر که دیجی موزیک قری گذاشت، رفتیم و قر مبسوطی ریختیم. تجربهی همزیستی جالبی بود.
نگران بودم که به تور هموطن گاوصفتی بخوریم و پرس و جو کند و حرف نامربوطی به نژاد این مرد بزند که خوشبختانه پیش نیامد.
در لیست برنامههای شب، رقص افغانی بود. قلب این مرد پر از شکوفه شد از شنیدن موزیک افغان و رقص افغانی.
حقیقت خوشحال شدم که برنامهگذاران عاقل بودهاند. ۳۰ دلاری که تخ کرده بودیم، صندلیمان بود و چون یک ساعت و نیمی دیر رسیده بودیم، از خوراکیهای میز ۲۵ چیزی نمانده بود. لختی انگور و دو پر شیرینی. چندتایی شراب زدم و آن مرد آبجوی بیالکل. با هزار امید و آرزو آمده بودم چلو کباب یا سبزیپلویی بزنیم، تنها شام موجود، ساندویچ بندری تخمیای بود که باید با پول خودت میخریدی!
خاک!
دیشب به آن مرد گفتم وقتی همچنان میکروفون سوت میکشید. جان به جان کنی مردم وطنم را، نظم و استانداردمان فاکد اپ است. در این سالن ۴۰۰ نفره، که نزدیک ۱۵،۰۰۰ دلار پول بلیط گرفته بودند، استخدام یک روزهی یک سیستم صوتیکار درست حسابی که تهش ۵۰۰ دلار شارژ کند، مردن که نیست.
همیشهی خدا، یک جوری مسایل لنگ میزند تو گویی پریروز فهمیدند که مراسم عید اول بهار است و آمادگی نداشتند.
رفتم توی صف و تتوی حنا زدم.

الان که کسل از کمخوابی دیشب و همچنان ملنگ از هفتهی کاریام، در گوشهی مبل قصه مینویسم و این دراور که نصفه بستمش جلوی چشمم است، به حرف دیشبم فکر میکنم. در راه رفت بودیم که پرسید آشپزیم چطور است. گفتم خوب، ولی در دیتینگ به عنوان آپشن اعلامش نمیکنم.
خوشمزگی کرد که، من قرار نیست تو را زن خانگی بکنم. از گوشهی چشم نگاهش کردم و همانطور مه در اتوبان میراندم گفتم نه تو، نه هیچ کس دیگری میتواند چنین کند و حقیقتش را بخواهی من نمیدانم «این» چقدر جواب میدهد. من دنبال مردی میگردم که بهش دسترسی داشته باشم. توضیح داد سه تا شش ماهی طول میکشد اینجا خانه بگیرد و جواب من این بود که چنین صبری خرج نمیکنم.
نهایتن، چون آدم بزرگیم و لابد تا درجاتی عاقل. تصمیم بر آن شد از شبمان لذت ببریم، فارغ از آینده.

فکر میکنم که چطور عوض شدم. چطور آموختم از هر معاشرتی و چطور آن شهرزاد قصهگوی عاشق پیشهی اهل مدارا را تعلیم دادم به مشاهده و ارزیابی و عقل.
باشد که امسال شادی باشد و صراحت و پول و رفاه و ملاقات عزیزان و شکوه سینما.