
پرسیدند امسال را چه مینامی. دنبال کلمهای هستم شبیه جنب و جوش/ حرکت/ ورزش/ هر آنچه که در تضاد با یکجانشینی و انفعال است.

جاروبرقی سفارش دادم. بعد از پنج شش سال زندگی در خارج. در خانههای قبلیم، همخانهها جارو را گردن گرفتند و این هشت ماه گذشته، فقط تی کشیده بودم. خنده دار است، ولی ذوق جارو را دارم که برسد و بسیار مشتی خانه را از بیخ بروبیم.
بعد از هشت ماه، تابلوهای جدیدی قاب کردم و به دیوار زدم. دیشب یک بسته میخ خریدم و روی دیوار آجری، میخها زدم. هنوز ۹ شب نشده بود، ولی همسادهی دیوار به دیوارم، بعد از ۱۳-۱۴ بار میخ کوفتن به دیوار، شروع کردن به مشت زدن به دیوار مشترکمان. عاص آمده بود.
به هر حال عکس تابلوها را در این قصه خواهید دید.
این هفته تعطیلات بهاری است و به جز، دراور بستن و میخ کوفتن، باید ذهنم را نظم بدهم. برای دو ماه پیش رو. تا بریم بعدی. هیجانزده و مشوش پیشرفتم، اما هنوز با داوطلبان کار میکنم. دوست دارم برگردم جیم، کمرم هنوز فشرده است. به دکترا فکر میکنم. منتظر پاسخم از دکترایی که اقدام کردم و بعد حل و فصل ماجرای مالیش. به کارواش ماشین فکر میکنم، خرید گوشت چرخکرده و رنگ کردن موهایم.
فکر میکنم به مرز مشترک عجله و هیجان، صبوری و تسلیم شدن، پذیرش و رها کردن، فهم واقعیت و از دست رفتن رویا.

این سریال را دیدم و دنیایم دوباره تکان خورد. حکایت پسر سفیدپوست یهودیای است که میخواهد رپر شود. نیمی حقیقت نیمی قصه.
مرا تکان داد. چنان که باید لیست بنویسم از افکارم.