
اولین باری که از پسر همساده خوشم آمد، به هدایت همبازیام، شهره، دختر پروین خانم، صاحبخانهمان، در محله جوادیه بود. شهره گفت، «ما» من و خودش که شش سالی از من بزرگتر بود، «ما» هومن، پسر آقای خاوری را دوست داریم. ما به هومن میگوییم سوژه. هومن، و برادرش امین، با دخترهای آقای بقایی بدمینتون بازی میکردند.

بعد که رفتیم خانهی خیابان فرهنگ، من عاشق افشین شدم. از طبقهی چهارم بالکن افشین را نگاه میکردم. ولی خجالتیتر از آن بودم که بروم توی کوچه. افشین آن تابستان رفت از آن محله. رفتند جنوب. من برای افشین نامهای نوشتم که هیچ گاه ارسال نشد.

بعد از خواندن بامداد خمار، به کلید ساز محل علاقمند شدم و خیاطی که در زیرپلهی نزدیک کانون زبان کار میکرد.

علاقه به همسادگان، بخشی از نوجوان درون من است.

میزنم فیلم را جلو، تا امریکا. جکسونویل، همخانگی با امینه. شبها میرفتم توی محوطه قدم میزدم. شبی، با پسر جوانی و سگش حرف زدم. فردا شب، دوباره سگ و پسر را دیدم و شروع به حرف زدن با سگ کردم و مرد غریبی کرد و کاشف عمل آمد، برادر آن مرد است و خلاصه که ما به مدت بسیار کوتاهی، رفت و آمد پیدا کردیم با پسر همساده و رفقایش. شام آمدند خانهی ما و ما رفتیم واحد آنها، برد گیم بازی کردیم. ولی نتیجتن، کار در نیامد.

استاپ بعدی، محلهی سابقم در اورلاندو. ماشین قرمز مال من است، ماشین سفید مال پسر همساده دیوار به دیوار، که سیکس پک داشت و هات بود و نوروژی و لعنتی. از سک.سیهای روزگار که تهش در فیلم ما بازی کرد و مجدد کار در نیامد.

تا برسیم به پابلو.
در دیتینگ اپ، با آقایی مچ شدم و در پلتفرم نشان میداد فاصلهمان یک مایل است و کاشف عمل آمد، ایشان واحد ۲۰۷ هستند و بنده ۳۰۹.
دیروز دم در خانه قرار گذاشتیم و رفتیم تا بار سر کوچه شرابی زدیم و اختلاط.
دنیا مسخره و کوچک و رندوم است. تا چه پیش آید.
از کمر درد خستهترینم