
کِشتی یا کُشتی؟
شاید اگه به ورژن یه سال پیشم که یه دستش به کیبورد لپتاپ بود واسه تایپ پایاننامه و یه دستش به بیل که خاک بریزه تو سرش، میگفتی، یو، شهی، سال دیگه این موقع داری واسه استخدام پرفسور شغل جدیدت با رییست کُشتی میگیری، بهت میخندید.
حقیقت همینه. هرچند این مبارزه باخت خالصه واسم و علیرغم اینکه من رییس کمیته استخدامم، شک ندارم رییسم کاندید مطلوبش رو واسه استخدام انتخاب میکنه، من به شخصه کلی برد کردم.
گافهایی که نباس داد و حرفایی که نباید زد.
خستهام. پژمردهام و بیش از هر چیز آمادهی استراحت.

جسمی حالم خوش نیست. دو سه هفته ای هست.
روحی، لت و پارم. اون استاد جن.دهصفت به کلاسم و طرح درسم حمله کرده. تماشای قدرت و اختیار کمیتهی استخدام حالم رو بهم زده. این که این کاندید سفیدپوستمون راحت قلب همه رو ربود، عصبیم کرده. این که من قدرت بیشتری ندارم کلافهام کرده. کلید اتاقم رو گم کردم و سگ سگم.
بر سر همهی اینها اضافه، دیشب از ۲ تا ۶ خوابم نبرد و حالم ناخوشه. حالم ناخوشه که زورم به جبر روزگار نمیرسه. دیشب که مثل مرغ پرکنده، با افکارم و آشوب روحم تنها بودم، هر کاری کردم که بخوابم. چندین لیوان اب خوردم. اب پرتقال خوردم. دوش گرفتم. نوشتم نصفه شبی. اینستا بیل زدم و ماجراهای یکتا ناصر و شوهرش رو دنبال کردم.
این قصه ته ندارد. شرحی است از سختترین هفتهی سال کاریام. مرگ برگ آمریکا