
کلی پروژه بستیم.

خستگی عمیقی را تجربه میکنم.

آن مردی که ما را گوست کرد. بازگشت و باز ناپدید شد. ولی فرصت شد حرفم را بزنم.
این که رفتارش تخمی بوده و با آداب توضیح دادم چرا و چگونه.
دیروز، در میانهی چند ددلاین و پریود شدن رندومام، رفتم قهوه بگیرم، سر درآوردم از کافهای که با مردی عراقی یک بار دیت کرده بودم.

این دیت کوتاه، ساعاتی قبل از آشنایی انلاینم با مرحوم کاپیتان بود.
مرد عراقی را لحظه نخستی که دیدم، به نظرم معمولی بود. سوال سومش این بود آشپزی بلدی، که برایش روضه خواندم با نرمهای جامعه حال نمیکنم و همینطور آشپزی. از همان خشت اول میدانستم که کار در نمیآید، ولی خب، آدمیزاد است دیگر. از سر بیحوصلگی، همصحبت آدم رندوم میشود. حرف زدیم. میدانستم آدم من نیست. اصرار و اصرار که بیاید آپارتمانم. گفتم این خلاف قواعد دیتینگ من است و قصه کوتاه. گفتم بیا. ولی میدانی از سک.س خبری نیست.
رسیدیم آپارتمان. شراب سفیدی که آوردهبود را بازکردم. رفت دستشویی، و بعدش من رفتم دستهایم را بشویم که متوجه شدم صفحهی رویی دستشویی فرنگی را بالا زده که ایستاده قضای حاجت کند و به خودش زحمت نداده برش گرداند. از دستشوییگردن کشیدم که شما فراموش کردی این را پایین بزنی. گفت آره. چطور مگه؟
این رفتار فرای آداب معاشرت است. مخصوصن منزل یک خانم. مخصوصن دیت اول.
پررویی کرد و گفتم برو بزنش پایین. با حیرت نگاهم کرد من بروم در دستشویی فرنگی را ببندم؟ گفتم بله. من که استفاده نکردم.
رفت در دستشویی را بست و بیآنکه بنشیند و حتی به لیوان شرابی که ریخته بودم دست بزند، کشید سر من که چقدر بیادب و گستاخم و مهمان نانواز. برایش توضیح دادم و نپذیرفت و نهایتن دیت ما در خانه، کمتر از ۷ دقیقه طول کشید. موقع رفتن گفتم، برای همین است دیت اول خانه کسی نمیرومو کسی را راه نمیدهم.
حالم گرفته شد وشراب را خالی کردم توی سینک و یک ساعت بعد با کاپیتان آشنا شدم.
همه را گفتم که برسم به این که دیروز اتفاقی از همان کافه سردرآوردم.
برویم سراغ قصهی خودمان.
چهارشنبهای قرار گذاشتیم با آقایی از شمال استیت که بنده از جنوب برانم و میان مسیر در رستورانی ملاقات کنیم.
با این سنی که گرفتم از جهان، قرتیترین و لاکچریترین جایی بود که رفتم.
رسیدیم. من سراپا مشکی پوشیدم با پالتوی خاکستری. آن مرد، پولیور سفید بر تن دارد و کت مشکی. همقدیم. اهل ورزش است و مدیتیشن و باهوش و باسواد. سفیدپوست نیست، لهجه دارد و سر سوزنی از من تیرهتر.
گارسون سفیدپوست گی آمد بالای سرمان و سوال که چه چیزی را جشن میگیرید؟ عرض کردم رستوران چسانفیسانتر از این است که دیت اول بروی. جواب دادم، ملاقاتمان برای بار اول!
دیتهای اول من اکثرن، یا فنجانی قهوه بوده، یا گیلاسی شراب یا لقمهای سوشی.
گارسون، علیرغم لبخند و چیتانیاش، با ما حال نکرد. نه آشکارا. پنهان پنهان، برای گرفتن سفارش نوشیدنی طول داد، در پاسخ به سوالم که کدام شراب بهتر است سربالا جواب داد و وقتی برای همراهم آبجو سرو کرد، بیدقتی کرد و لیوان سر ریز کرد و تمیز نکرد.
اولین بارم نیست این رفتار را میبینم.
وقتی با کاپیتان که سفیدپوست بود بیرون بودیم، از این رفتارها خبری نبود. غمام گرفت از این نژادپرستی کثافت، غم.
شراب خوبی بود، شام خوشمزه و حرف مشترک زیاد.
لذت میبردم و همزمان بخشی از من، خشم تجربه میکرد و شعلههای عدم برابری، صرفن به خاطر رنگ پوست درونم گر میگرفت.
احساس تاسف کردم.
یکی دو قصهی دیگر هم دارم این میانه. ولی بعد از پنج شش سال، زندگی در غربت، بهم سنگین آمد.