
آخر ترمه. اولین آخر ترمام که استاد دانشگاهم. پارسال، پاییز، داشتم تلاش میکردم مدرس کلاس بشم، دانشگاه اسبق که هنوز توش دانشجو بودم، بهم گفت امتحان مکالمه انگلیسی بدم.
سه بار امتحان دادم. با وجود داشتن تاقل و این که دانشجوشون بودم، من رو رد کردند. گفتند نمیتونم بچهها رو با این درجه از زبان مدیریت کنم و درس بدم. اعتماد به نفسم داغان شد و روحیهام پکید. شکست سنگینی بود برایم. کارم شد برگه تصحیح کردن و وردست نشستن استادهای دیگر. که یکیشان از من کوچکتر بود و ایگویی داشت به وسعت ایالت فلوریدا.

برنگردد آن روزهای پر غروب. روزهایی که به قول شازده کوچولو، چندین بار صندلیم را جابجا میکردم که غروب را ببینم.
تمام شد؟ شهریار؟ هیچ اندوهی نمیماند. میدانی اصلن چرا غروب تماشا میکنیم؟ که بدانیم تمام میشود. نور تمام میشود. خورشید تمام میشود. این آسمان شعلهور از خورشید تمام میشود.
اندوه تو هم تمام میشود. شهریار.
اندوه تو هم تمام میشود.
پاییز. لوندر. توتفرنگی. علی. جک. آرزو. آتوسا. این هم جای اسم تویی که این وقت شب، نامت در یادم و چشمام پر اشکم نیامد.

شنگول بودم تا نیم ساعت پیش. جیم رفته بودم. روز پا بود. سفیده تخممرغم را زده بودم، سالاد و پروتیینام را خورده بودم و رفتم اینستاگرام، ولگردی.
خانه نسبتن انضباط داردو ذهنم. داشتم در اینستاگرام بین رقصهای دهه شصتی و دیالوگ ماندگار و عکس فارغالتحصیلی ملت قل میخوردم که ویدیویی آمد از این شکلات در مشتها، با آهنگ برای شروین. پشت بندش هم رقص جمعی در مترویی در اروپا به یاد نیکا. زدم زیر گریه.
راستش، اینو فارغ از همه چی میگم. شماها که مدتهاست با من هستین و از هجرت زیاد میدونین.
حیف شد خدایی. حیف شد از وطنمون. پریروز سر کلاس یه ویدیو گذاشتم از کارهای قبلم که بهشون یاد بدم چجوری همه کارهاشون رو بهم بچسبونند.
رسیدیم به منی که روسری داشتم. مرا دیدند. گفتم این منم. باید روسری میپوشیدم ولی الان به هیچ باور ندارم.
از گشت ار.شاد گفتم و مهسا و جنبش و این که این روزها فیلمهای بیحجاب ساخته میشوند.
برای خودم هم گیجکننده است.
من که آمدم ایران شکل دیگری داشت و من دست شستم و آمدم.
چیزی که زد زیر احساسم، این بودکه فکر کن، توی خیابانی راه بروی که همه هموطنت هستند و همزبانت. شکلتان شبیه است و همملیتاید.
تصورش هم قلبم را رقیق کرد وگریهام گرفت. این که چطور، این مهاجرت زیر پوست من رفته که تصور راه رفتن در خیابانهای کشور خودم، اینطوری منقلبم کرد.

گوش بدید این آهنگ این بچهی نابغه را.
قلبم رقیق است.
که چه بر سر ما آمد؟ چه تنگی بر ما آمد؟ که الان هم، با همهی این رقیقی، حسرت زیست و دوری خانواده و قلب هزار و یک پاره، زندگی در این شهر کوهستانی که یک ایرانی هم ندارد را ترجیح میدهم به تهران/همدان.
چه میدونم.

الان گریهام برای مهاجرت تمام شد. دوباره رفتم در مایندست لذت از دستاوردهایی که از رنج حاصل شدند.
اعتماد دارم به کامنتهایتان. میدانم که نمیگویید مشکل داری برگرد.
من برنمیگردم. چون خانهام را بر باد بنا کردم، نه خاک.
خانهای بر باد آزادی.
آتش کشیدم نوستالژیا رو. به آب سپردم دلتنگیها را.
میروم. مثل پرندهی مهاجر بر مسیر موافق باد.

خوشگلا. قشنگا.
یادمان باشد، عمر گران میگذرد. اندوه میرود. حتی گوله گوله اشک دلتنگی میرود. از ما هیچ نمیماند جز مشتی خاک و خاطره.