
من عاشق این فیلمام. «ستارهای متولد میشود». هم خود فیلم، هم صدای لیدی گاگا، هم متن آهنگ.
برای احساس کردن آن شب، فکر کردم.
او در جاده میراند. من نورهای کریسمس آن دورتر را میپاییدم. کت جین پوشیده بود یا یقهی پشمی سفید. هنوز خط قیچی اصلاح سه روز پیشش را روی موهایش میدیدم. گهگداری زیرچشمی نگاهم میکرد و من از زمین و زمان میبافتم و او میراند.
وقتی، ماشین را پارک کرد و پارکومتر را شارژ کرد، به طرفم قدم برداشت و به آرامی، دستم را به بازویش وصل کردم. بوتهای سیاهم نو بودند و انعکاس نورهای بیقرار بارها و رستورانها را روی یخ پیادهرو میدیدی. برف پرجانی باریده بود و خط عبور چرخها روی آسفالت برق میزد.
بازویش را محکمتر گرفتم و عضلاتش را از روی بافت جین، لمس کردم. پنجاه قدم کمتر بود تا رستوران.
بازویش را رها کردم و بندمان برید و شدیم دو موجود بیاتصال. دو قطرهی مرکب، در یک دریا. جدا شدیم و هر کس رفت طرفی و با ملت حرف زد و تاثیر حضورش را به سان ترشح مرکب در دریا، رها کرد.
زدم به بازویش. میان جمعیت. چی میخوری؟ برگشتم با یک لیوان ویسکی و شراب سفید.
کنار هم ایستادیم به تماشای ملت. شراب را نشانش دادم. دوست داری امتحان کنی؟ جرعهای سر کشید و لیوان را پس داد و وقتی لیوان شراب را بالا بردم، میدانستم بر کجایش بوسه زده. نگاهمکرد.
دوباره دست آویختم به بازویش. در خیابان. بخار دهانمان جلوتر از رد مرکبمان بود.
زد به جاده. رادیو روشن بود. جاده یخی بود.
دیگر نیازی به لیوان شراب نبود. بیواسطه بوسیدیم. بر جادهای یخآلود. شبی طولانی. بیواسطه بوسیدیم در جادهای در دل غرب وحشی. بیواسطه بوسیدیم به سرعت ۸۵ مایل.
فکر کردم. به صدای رادیو. گرمای صندلی شاگرد. گردنش. بازوی پنهانش زیر کت جین یقه پشمی.
فکر میکنم. به آن شب.
فک میکنم هنوز میتوان بوسید. آنجایی که تا به حال نبوسیدی.
قصه ادامه ندارد. این یک حکایت است. از بوسیدن.
از تماس دوجسم بیواسطه.
از تپش قلب به گاه سرعت ۸۵.
از مایی که هنوز نبریدهایم.