
ایرانی باشی و به گاه سردرد، معدهدرد، نری سراغ چای نبات، خونت آریایی نیست.
صبح، به گاه سردرد و تهوع صبحانه نخوردن، آبی داغ کردم و نبات.

سر درد بیموردی دارم. بروم زیر آب داغ، سرحال خواهم شد، ولی پلنام این است که جیم بروم اول و به یکباره طولانی زیر آب داغ بنشینم.
حالا ببینیم کدام ورمان بر دیگری غالب میشود.
به هر رو. سلام بر شما خوانندگان جان.
چند نکته عرض بکنم. بنده آشپز خوبی هستم، نه در حد کباب زدن. آما، مهاجرت، انگیزه و حوصلهی آشپزی را ز ما گرفت. چنان است که به گاه تیک و توک، خدمت حضرات عرض میکنیم که ما آشپزی بکن نیستیم و تهش سالاد را گردن میگیریم. لذا، قرمهسبزی و کباب، رستوران ایرانی بود و بس.
این روزها، زیاد سوگند گوش میکنم و شادمهر. سوگند خیلی خفن است.
نباتداغ را تمام کردم و کمی بهترم.
به گاه پایان سال، انضباط بخشیدم به اجسام کوچک. گوشوارهها. ماتیکها. جورابها.
سرشماری کردم. انگشترها را، جورابشلواریها را، روسریها را.
همزمان به او فکر میکردم. این «او»ی جدید. این «او» که ملاقات باهاش، هیجانزده و مضطربم کرد.
میدانی شهریار.
سیمکشی من چنین است. اگر صرفن، به چشم سرگرمی و عبوری کسی را ببینم، هیجانزده میشوم و اندکی گناهکار که میدانم عشقی بهشان نخواهم داد.
از طرف دیگر، اگر کسی را ببینم که حداقلهای ارتباطی را دارد، گیج میشوم، مضطرب. گریهام میگیرد. انگار آسیبپذیر شدهام و نرم نرم نرمام.
او بهم گفت، چقدر لطیفی و شیرین. جواب دادم، در جامعه این شکلی نیستم. وحشیام. چنگ میاندازم، وحوشت میکنم، صدایم کلفتتر است.
گفت خیلی شیرینی. گفتم روی شیرینم کنارت میتواند زیست کند.
کات به، روز خارجی کافهی سر کوچه.
قرار پیادهروی داشتیم و پیشنهاد دادم تا برسد محلهی ما، از کافهی قرتی روبرو، قهوه بگیرم. لاته خواست، با کارامل. پیام داد کجایی. کافهای؟ پرسیدم مگر رسیدی؟ مرد خوشقولی است و وقتشناسی.
کافی به دست، عینک به چشم، رفتم به سمت در، مردی، از آن طرف خیابان، به سمت کافه میآمد. در را باز کردم. همزمان مرد در را باز کرد. نشناختمش. ازش عبور کردم. یک لحظه روی شانه چرخیدم. تویی؟ خندیدیم.
زندگی پر است از این سکانسهای سینمایی.
قبول بفرمایید. این ماییم که به هر چیز معنا میبخشیم یا معنا را ازش میگیریم.

هر بار که دنبال عکسی میگردم، بیست سی تا خاطره پاک میکنم. بعضی را با بیل خاموش میکنم. باقی را با فوتی ملوس و بوسهوار.
معنای این صندلی کارگردانی و این که آخرین روز گذاشتمش با رخی سنگوار، سر کوچه.

معنای چهرهی فاکدآپم برای «او»ی آنروزها. سفری که رفت. رهاییای که حس کردم. جاماندگی. چند روز پیش گفت برای تولدم برویم سفر؟
هه! دیراومدی. دو سال. من در این آینهی شکسته به قلب شکستهامبندزدم و به خودم و قلبم، قول دادم دوستت ندارم و نخواهم داشت.
معنای سفر وتولدت برایم تغییر کرد.

جعبهای که چهار تا وسیله ریختم توش. شد شروع وسایل فیلم. اسباب صحنه. معنای نمادین آغاز شاهکار سینماییام، با یک کلاه دوچرخه، بطری و نور رینگ اینستاگرامرها!

پرتقالی که «او» به من داد و ده استیت، گذاشتمش جلوی داشبورد. من دختر پرتقالم. مادرم میگفت. «او» میدانست، برایم پرتقال گذاشت تو راهی.

معنای شب. شبگردی. خیره ماندن به دوربین او. خیره ماندن با سیگار.
معنای شب برایم با «او» هم عوض شد. اوی کنترلگر.

شاید بهترین مانیفست سال ۲۰۲۴، در باب معنا باشد. این که چنان وضوح و شفافیتی دنیا بیابد که نیاز به معناخوانی نباشد.
این که چنان از هستهی درون احساس امن و امان و امنیت بکنیم، که معناهای مخدوش و گنگ، احوالاتمان را بهم نزد.
میفرمان که، بالاترین شکل هوش، بازیادگیری است. Relearning
این که معناهای قبل را کنار بگذاریم و از نو فهم کنیم و خرد بسازیم.
سلامتی ۲۰۲۴. که قرار است دو دو تایش معنای چهار بدهد!