
مهاجر بر روی تردمیل
پس از یک رانندگی طولانی در برف، خرید مرغ و تخم مرغ و سفیده تخم مرغ، سالگرد پنجمین سال هجرتش را بر تردمیل جشن میگیرد.
شد پنج سال.
داشتم فکر میکردم کجام بعد پنج سال؟ دیدم تکنیکالی روی تردمیلم.
پنج سال طول کشید ولی طلسم ورزش رو شکوندم.
یادم نبود شده پنج سال تا رفیق شفیقم پیام داد حواسم شد پنج سال شد.
دیدم چی گذشته بهم که حتی به عنوان یه سانتی مانتال لعنتی، تاریخ مبعثم هم پاک از خاطرم رفته. عادت میکنیم عزیز دلم. به همه چی.

شد پنج سال
از شب فرودگاه
از دم خونه و رفقا

از خونه
خونه
خونه

به مناسبت این روز فرخنده، اجازه بدید، از هر سال، برگی رو کنم.
سال اول: فهم
لیسانس مجدد. نشستن مثل خرس گنده با بچههای بیست ساله تو کلاس. امتحان مثلثات و ریاضی پایه و زور زدن واسه فهمیدن انگلیسی.
فهمیدن این که خودم و قصهام گم شدیم تو جامعه. فهمیده نمیشوم و نمیفهمم.

چنان دردآلود فهمام، که درد تنهایی از سرم میپرد.
سال دوم: همزیستی
همخانهدار میشوم. با موجودی سخت، پر عقده و کمی مجنون. پرت میشویم در کوید با کسی که معتقد است زمین صاف است. تفنگ میخرد در ابتدای قرنطینه و به واکسن اعتقاد ندارد.

رنج مدام است زندگی با آن زن مجنون. اما عاشق سگاش میشوم. خانوم ایزابلا.
سال سوم: سرگشتگی
کوید مادر پدرمان را یکی کرده. ویزای مالتیام تمام میشود و خانواده را نمیبینم. در قرنطینه اسبابکشی میکنم و فوقلیسانس شروع میکنم و مدام در جادهام. سفر میروم و دوست میسازم و مثل یک هیپی، زندگی میکنم.

همه مجنون شدهاند. از دَمتادُم.
سال چهارم: فرود
واکسن میزنیم، مدرسهها حضوری میشوند و جاده ابدیت، شکل میگیرد. مینویسم، ساعتها. کار میکنم، روزها. فیلم میسازم، پیشسرطان زمین میزنم، فیلم را تمام میکنم.

وزن اضافه میکنم. آدمها را میفهمم. انرژیم ته میکشد.
سال پنجم: دوی استقامت
از اول سال میدوم. لای خبرهای جنبش. میدوم لای ساعتها فیلمی که گرفتم. میدوم. لای مشقها، پایاننامه. میگردم دنبال کار. چند صد پست شغل میخوانم. چهل تایی اپلای میکنم. دوازده پرواز سوار میشوم. سه استیت مختلف میروم. دو جاب آفر میگیرم و یک شغل مییابم.
میدوم تا خط پایان فوقلیسانس. میرانم کیلومترها تا ایالت کلورادو. میسازم خانهای از نو.
حالا روی تردمیلام.

پوستکلفت. با دیسیپلین. همچنان پرآرزو.
امسال را چه بنامم.
سال ششم: فصل درو
امسال وقت درو کردن است. فیلم تمام شود برود بیرون. چربیها بسوزند. عضلات ساخته شوند. گرامر تمیز شود. تراپی سرانجام بیابد. که سال هفتم، سال درخشش است.

میدانی شهریار.
امسال درو میکنم. کاش بودی و میدیدی!