
اعصابم را داغان کردند. این بچههای بیادب پرتوقع کلاس. مسوولیتپذیری که ندارند که هیچ، در ادامه دیگران را متهم میکنند که سرویس کافی ندادناند.

سالها پیش که از عدم کنترل خشم، عمیقن رنج میبردم، زندگی را به کام خویش و اطرافیان تلخ میکردم.
گاه در اتاقم را میکوبیدم. گاه داد میزدم. سیگار میکشیدم یا پرخوری میکردم.
مدتها بود عصبانی نشده بودم تا امروز.
آمپرم چسبید از دست دانشجویم. دانشجویی که هفتهی پیش دوربین را زمین انداخت. این هفته، هم با رفتار و مایندست و توقعش خشمگینم کرد.

این هم عکس کلاسی که مرا عروس کردند. کلاس سخت، بدفاز، ان اخلاق، بیادب و کپسول تومخیها!
سر من سلامت و جان شما. فدای زردهی تخممرغهایی که دور میریزم این روزها که پروتیین خالص بزنم.
کلاسهای دانشکده ما عمومن هشت نه نفرند. دیدم برای ترم پیش رو، ۱۹ نفر اسم نوشتهاند. عشق کردم.
ترم دیگر، خایهکششان خواهم کرد. سیلابس سفتی مینویسم که مو لا درزش نرود و کسی نمیتواند ده دقیقه دیرتر حاضر شود.
حالا میبینند!!