ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

شب هفتصد و سی‌ام یا سفیده تخم‌مرغ


دنیا دنیا تخم‌مرغ‌ زدم. امروز هفتمین جلسه‌ی‌ ورزشم در دو هفته‌ی گذشته است.

امید است تغییر ببینیم. هدف اول سلامتی است. با ته‌مایه‌ی تعهد و استمرار.

سلام هفتصد و‌ سی.

این قصه را با عضلات در حال ساخت می‌نویسم و از دیوار همساده صدای زناشویی می‌آید. این ور دیوار که بنده باشم، موسیقی ال کلاسیکو گذاشتم، کیسه‌ی آب‌جوش زیر کمر و جوراب‌های زمستانی به پا، برای شما می‌نویسم.

امروز برف آمد. قرار بود ببریم بچه‌ها را اردو. نبردیم که در جاده نمانیم. به جایش، من و کیم رفتیم دم دریاچه در برف عکاسی و شادی.

کیم، دوست نزدیک من است در این شهر. با هم نقاشی می‌کنیم، کوه می‌رویم. خرید می‌کنیم. کودک درونمان باهم عشق می‌کند. کیم، همسر رییس من است. دیزاینر و نقاش است. لطافت روح هم را می‌فهمیم و جاهایی از من هم حساس‌تر است.

پریشب با هم لگو بازی کردیم. هم‌بازی منصفی است و تقریبن همه چیز را نصف‌نصف انجام دادیم.

از زمانی که من و‌ داداشم، بیست سال پیش لگوبازی می‌کردیم، دیزاین‌ها بی‌نظیر شده‌اند.

کیم و رییسم، جان، خودشان آروی، یا از همین ماشین‌های کاراوان‌طور دارند. توش یخچال، حمام، گاز و دستشویی و تخت دارد. مسافرت‌های کوتاه باهم رفته‌ایم.

این هم یک پرتره‌ی نزدیک‌تر. نیمرو را ببینید آخه. یک دنیا شادی کردیم.

خلاصه‌ی امر.

زمستان است جانا.

من با عینک آفتابی جدیدم که از صدقه‌ی سر بیمه‌ی استاد دانشگاهیم دارم، قر می‌دهم در برف.

این هم عکس حاجی است در برف.

ولی وسط برف و حکایت سرما. من سردرنیاوردم از ریتم زناشویی این‌ها. وسطش یک توقف ده تا پانزده دقیقه دارند. چهار تا جوک می‌گویند می‌خندند. دوباره صدای فنر بلند‌می‌شود. ما که نفهمیدیم حکمتش را.

من از روی عکس‌های موجود گوشی یادم می‌آید چه چیزهایی را از قلم انداختم.

حاجی‌تون، پاره شده. اولین باره که رژیم و ورزش را چنین با انضباط پیشه کردم و قرار است حالا حالا باشد.

این‌‌ها عکس‌های رندومی است که از دستگاه‌ها گرفتم بفرستم برای اوستای بدن‌ساز سوال بپرسم.

دمبل می‌زنیم. دستگاه می‌زنیم. رپ گوش می‌کنیم. هیپ‌هاپ گوش می‌کنیم. به سلامتی فکر می‌کنیم.

یه دنده عقب‌تر هم که به مناسبت بلک فرایدی، رفتیم و تلویزیون ورداشتیم. ۶۵ اینچ. پنج‌شنبه می‌رسه، هنوز، زیرتلویزیونی ندارم و مرگ بر امریکا و این هزینه‌ها.

هفتاد دلار واسه این جعبه بی‌ریخت؟!

پیر شدم. پیر تو ای جوونی. بار یک زندگی رو باس به دوش بکشیم. جاهاز بکشیم واسه خودمون.

پنج‌شنبه هم که جشن شکرگزاری بود و بوقلمون زدیم منزل رییس. سلطان آشپزی است این مرد.

بعد شام هم که من و کیم نشستیم بازی. ما همه‌اش داریم بازی می‌کنیم.

امروز مثل بچه‌ها با هم قرار بازی گذاشتیم.

حالا بیا با من و امروز.

مدام بخشی از عضلاتم یا فشرده‌اند یا در حال تبلور. خستگی و شادمانی مدام.

راضی‌ام. انرژی‌ام بالاست. احساس شادی می‌کنم. شب‌ها تقریبن بیهوش می‌شوم و عمیق می‌خوابم. فردا آخرین روز تعطیلات پاییزه دانشجویی است و از دوشنبه برمی‌گردیم سر زندگی. فردا فرصتی است مرغ بخرم و کاهو و خانه تمیز کنم و با رفقا حرف بزنم.

چیزی هست جا انداخته باشم؟

آها! دیتینگ. به صورت فله‌ای رفتم با نصف ملتی که باهاشان مچ شدم دست تکان دادم.

تا اینجا که گزینشی رفتیم، همه‌‌اش کال و‌ کرمو‌‌ درآمد.

باغت آباد انگوری.

سخن آخر.

ملت، همه، چه در مجازی چه درحقیقی، چیزی را نشانتان می‌دهند که می‌خواهند‌بدانید.

شبتان‌شوکولاتی

هزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۲۵
۲
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید