
شب ۷۰۲ رو جا انداخته بودم و از صبح، یا شاید دیروز عصر، اخلاقم چاهی است.
یک عالمه ظرف شستم، بقایای سبزیجات را پختم و چهار تا دانه مرغ گیاهی انداختم توی تابه. باقی شب، سریال دیدم و آخر شب در اینستاگرام ول چرخیدم و کمی گریه کردم. انگار این آخر شبها، فرصتی است برای احساس کردن. احساس کردن دلتنگیام. احساس کردن خشمام، ناامیدیام و همه چیزهایی که مثل سنگ ریزه به سمتم پرتاب میشوند. آه و فغان و صد افسوس. آیا گرسنهام؟ آیا فقط به صمیمیت نیاز دارم؟ یا آستانهی تحملم از یک ماه و خردهای رنج به سر آمده است؟
گرسنهام. دلم غذای آشنا میخواهد.
مثل پلو خورش قیمه با سالاد شیرازی.
یا چلو کباب گرم با زیتون پرورده.
دلم میخواهد مبل برسد و برایش میز بخرم و چند گلدان و این خانه، خانه شود.
کمی اشک آلودم.
کمی خشمگین.
کمی بیحوصله.

سر کلاسم الان و تولههای مردم را آموزش میدهم چطور با یکدیگر کار کنند.

به خودم آمدم دیدیم ۴۸ ساعت است درست غذا نخوردهام و لابد این اخلاق تخمی، ریشهاش گرسنگی است. کات به کافه دانشگاه، غذای رندوم.
مشتاقید از آقای ژیگولو بدانید. به ابلفرض من هم.
دیشو، با همکار مشترکمان قرار بود بیرون بروم. استاد طراحی بازی و گیمینگ است.
گفتمش، جمعی برویم بیرون. بگو زنت، رییست پ ژیگولو هم بیاید.
تنها آمد. به ژیگولو نگفته بود و دوست داشتم گیلاس شراب سفید اکلیلی را بزنم توی سرش. ولی خب، کظم غیظ کردم و لبخند زدم و از فلسفه تدریس، سبد بافتیم.
هعی. میدانید حکایت همین است در نظربازی. کنترل دست شما نیست. شمایید و جریان سیال اتفاقات و بیخبری و بیحاصلی.
قبلترها، که جوانتر بودم و اعصابم اضافه بود، کنترل بدست میگرفتم و ریسمان میانداختم به گردن «شکارچی» که نمانم در بیخبری و بیحاصلی.
هرچند که فکر کردن به ژیگولو، خوشمزه است. ولی در جهان واقعی، دانشجویی شکایت کرد از من و شلوارم را عمامه کرد سرم. با گریه و کمی تهدید.
با اعصاب ضعیف از گرسنگی دو روزه، دانشجوی دراماتیک، بیحوصلگی عمومی، استودیوی بیانضباط صبح و بیحاصلی ژیگولی، میرویم برای یک میتینگ و دو میتینگ و تعدادی پروداکشن.
گاد بلس امریکا.