
اگر موبایل زنگ بخوره، سر ست یا کلاس من، باید بستنی خرید واسه تیم. امروز واسه تولههام بستنی بردم، چون یه بار کلاس رو دیر اومدم. عشق کردن و سر صبح دوشنبهای شوگر زدیم همه.

چون در آستانهی دپرشن هستم، خودم رو جمع کردم، پاشو زن. سرماخوردگیت که خوب شد. جاییت هم درد نداری. عشق کن

من به سلامتی زیاد فکر میکنم و سعی میکنم ارزشمندیم رو با وزنم تعریف نکنم. هرچند کار سختیه.

برگها ریختند. از راه رفتن روی خشکیشون لذت میبرم و له کردن میوهی کاجها. اینجا دانشگاه ماست.

خدایی پادشاه فصلها پاییز. نگا استیل و رنگ رو!

غروب شد. زیباترین غروبهاست.
میدانی غربت حقیقی دنیا کجاست؟
نه غروب غرب است، نه ریشهی روندهی رمانس. تنهایی آدمی است و قصهاش. هیچ وقت نمیدانی کسی که روبرویت ایستاده چه برسر گذرانده.
حکایت اول، ام.
ام، شاگرد من است. باهوش، موهای فر. خیلی همکلام نشدیم، ولی زیاد کلاسهایم را پیچ داده است. امروز که بستنی بردم و نبود یادش بودم و میخواستم فردا برایش ایمیلی بزنم.
ایمیل آمد از مادرش. یازده شب. «ام» بستری است، در بیمارستان روانی. برای یک هفته. چون مدرسه بهش فشار آورده. معمولن وقتی میفرستندشان چنین جایی که ممکن است به خودشان آسیب زده باشند، یا بخواهند بزنند.
حکایت دو، رییس
رییس دیشب غذایی خورده و مسموم شده. زن رییس پیامداد چند ساعتی است اورژانسند و اتاق خالی نیست. هیچ وقت نمیدانی کی و چجوری چه میشود. سه چهار روز پیش تولدش بود.
حکایت سه، مایک
مایک، شاگرد به تخمام، که همیشه سوییشرت طوسی میپوشد، سه هفته پیش سرماخورد و هنوز سینوسهایش درگیر است. مایک هاردش را نیاورد سر کلاس امروز.
حکایت چهار، مامی ژیگولو
مادر ژیگولو هم که پهلو شکسته بود. چون در حال پیچیدن داخل قفسههای باریک یک فروشگاه، زمین میخورد و با ران شکسته میرود اتاق عمل.
حکایت پنجم، آپاندیس
قصهی اپاندیس را سر فرصت برایتان خواهم گفت. فقط بدانید که من ۲۴ ساعت دردش را تحمل کردم. ۲۴ ساعت لعنتی و مرگ را دیدم از رنج و در آستانهی ترکیدنش، رفتم اورژانس.
الان
سالمام. چهارستون. شکر. تو هم شکر کن. سلامتی و سلامتی