ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

شب هفتصد و‌ دهم یا طبقه اجتماعی

یه چند تا عکس پاییز ببینیم، دلمون بره کربلا از خوشگلی اینجا.

از این پاییز برگ‌ریز، فصل عاشقی.

فرمودند چقدر عکس دریل و میز بهمون قالب می‌کنی. همیشه حق با مشتریه.

بروین سراغ بچه حکایت اول. طبقه اجتماعی.

شک ندارم شنیده‌اید. «کی سره»

کی از کی بهتره. بعد از عروسی‌ها، معرفی پارتنرها و موقعیات مشابه، ملت، چرتکه دست می‌گیرند که دیدی! عروس فوق لیسانس داره، ولی داماد سه دهنه مغازه داره، ولی دایی عروس تریاکیه، اما خواهر داماد پالانش کجه.

خلاصه که دین و ایمان زوح بدبخت و رازهای سیاه و ویژگی‌های شخصیتی را سالاد شیرازی می‌کنند که «کی از کی سرتره»

خلاصه که. اینور دنیا. امریکای شمالی هم همینه. تا وقتی دانشجو سینما بودیم، تازه مهندیسین و گوزوهای تِک و مردان سرزمینم، باد به غبغب می‌انداختند که اهم اهم، درآمد من فلان است و گرین‌کارت دارم و این تعداد «سایتیشن» در وبسایت فلان. حالا این که قد مورچه از انسانیت، سیاست، هنر و سایر شاخه‌های علوم انسانی که قربانش بروم همه درش استادند سرشان نمی‌شد یا قیافه‌هایشان عین در سطل ماست است یا هیکل‌هایشان سی سالی پیرتر و افتاده‌تر از سن‌شان است را نمی‌بینند.

خودم حالم بهم می‌خورد از این ترازو. ولی وقتی، بارها و بارها و بارها، از موضع بالا باهام رفتار شد که تو که پول نداری. یا چقدر بدبختی. یا آینده نداری در امریکا. من هم تحریک شدم که نداشته‌هایشان را بگذارم در ترازو و بگویم حداقل شکل میمون پلاستیکی نیستم.

آدمیزاد است دیگر. وقتی بهش حمله می‌شود، برای دفاع، وحوشت و حماقت هم خرج می‌کند.

به هر حال. تا با آن ماشین قرمز و استاتوس دانشجو سینما و ویزای تخماتیک دانشجویی بودیم، ملت از موضع بالا برخورد می‌کردند.

حالا که خیر سرمان، استاد دانشگاهیم، ماشین مان ژیگولی است و ویزایمان بهتر، «زیادی» سریم به ملت! حاجی وات د فاک!

یعنی باید خودمان را زشت درست کنیم یا دگر رشد نکنیم که مرد هم‌ترار بیابیم!؟ ابلهانه است.

تراپیست‌مان با ژیگولو حال نمی‌کند، چون من ازش سرم!! اجتماعی و حقوقی! خب خواهر من، یه دو تا تیکه از بغل رونش بزن، هم‌اندازه بشه.



حکایت دوم. اعصاب ضعیف

از بحران اولیه‌ی جابجایی درآمده‌ام. به خانه، محله، شغل و دانشجویان عادت کرده‌ام و مدام دلتتنگم. مدام احساس تنهایی می‌کنم.

مدام دلم دوست یا دلبر یا خونواده می‌خواد. دو ماه دیگر می‌شود چهار سالم فول تمام می‌شود. غم دارم و نوستالژیا و میل به دلبر و نیاز هیجان.

همه چیز را می‌شود تقلب کرد به جز سلامتی و روابط انسانی.

می‌شودبا پول خانه خرید، با دروغ شغل گرفت، با چاپلوسی ارتقا گرفت، آما دوست؟! نچ!

حکایت سوم، دست دوم فروشی

دنبال ۶ گلدانم. که رنگین کمان بسازم دم پنجره. می‌روم دست دومی‌ها.

دنبال ساخت لانه‌ام. خانه‌ام هنوز حس خانه ندارد. از خانه‌نشینی لذت نمی‌برم. هنوز جای گل و‌ تلویزیون و تابلو خالی است. زیادی لوسم؟ نه. از کیفیت زیست همین برایم مانده.

حکایت چهارم، قاب خالی

چندین و چند بار حکایت فریم خالی و قاب خالی را در نمایشگاه‌ها شنیده‌اید و ملتی کف‌بر شده‌اند عجب چیزی!

من، نمی‌دانم چطور جای خالی پارتنر را به قاب خالی ارتباط دهم. ولی می‌دانم هفت سال است جایی را خالی نگه داشتم. از سر وسواس؟ از ترس ناامیدی؟ یا کمال‌گرایی؟

می‌دانم که دیگر قاب خالی نمی‌خواهم. جای خالی نمی‌خواهم و از خالی ماندنش می‌ترسم.

حکایت پنجم، املت

آشپزی می‌کنم. با بی‌حوصلگی. غذای تکراری زیاد می‌خورم و دلم زده می‌شود. از طرفی، از حجمی کمتر پختن، به زحمتش نمی‌ارزد.

نصیحت نکنید فریز کن فلان کن. حوصله ندارم.

کلام آخر

امروز خلوت کردم با خویش و نوشتم از خشم و کلافگی. امید است اخلاق خوشمان برگردد.

احساس تنهاییهزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۱۶
۷
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید