
درس میدیم. با کودکان کار میکنیم. گاه احساس خفنی میکنیم، گاه بیهودگی.

آدمیزاد. رخ عوض میکند. به سادگی. به خوشمزگی. پودر کیک رشد.

صبحی توپ تکانم نمیداد. تراپی خوبی داشتم. امیدوار رفتم مدرسه. هوا سرد بود. سر صبح یکی از شاگردانم گریه کرد. در اتای تجهیزات دلداری دادم بهش.
چند ساعتی انتخاب بازیگر کردند. ژیگولو سر زد به ما. خیلی سردماغ نبودم.
رییسم پاسخ پیامم را نداد. این ناراحتم کرد. کمی کار اداری کردم. چای توتفرنگیانبه زدم. حالا هفت شب طوری، کمی غمگینم.
چو فردا شود، فکر فردا کنیم.

فردایش هوا ناگهانی سرد میشود. پسری که باهاش چت میکردم و وکیل است ناگهانی سرد میشود. چای در دسنم ناگهانی سرد میشود.

لای کاپشن خودم را ساندویچ میکنم. کار اداری و غیراداری میکنم. به ورزش میاندیشم و برای شام سه بستنی قیفی میخورم.

فردا میشود و دایی عکس میفرستد که این درخت همسن توست. حیاط خانهی پدری است. خانهای یحتمل پنجاه ساله با درختی سی و چهار ساله. قلبم پر میکشد همدان. دامنه الوند. نسیم الوند. شبهای خوابیدن روی پشتبام. آن امنیت تامینشده در آغوش خانواده. در محلهام جوادیه.
برمیگردیم به زندگی. به شوق یافتن عشق. به روز دوم اسپانیایی تمرین کردن. به شاگرد گوگولیم که باز سوال میپرسد. شری، دبی رفتی؟ شری موزیک امریکایی گوش میدی؟ شام چی میخوری؟

سه تایی میرویم پارک محل. لوکیشن ببینیم. قاصدک میکنم فوت میکنم. کودکان، نور و صدا چک میکنند. قاصدک دوم را میکنم. شاگردم میگوید چقدر بچهای. میگویم تو خوبی بابا بزرگ!
برمیگردیم دانشگاه. چهار فیلمبرداری پشت به پشت داشتیم.

بچههاچل میشوند. از راهرو و دیوار میکشند بالا.
با پایان روز، باطریام خالی است. میروم بار سر کوچه. ابجو میزنم و ماهی و سیبزمینی. کمی مخم شل میکند.
برمیگردمم و یازده نشده میخوابم و سه صبح نشدخ که الان باشد بیدار میشود. وقتی الکل میخورم بدخوابتر هم میشوم.
برق رفته. من گیجم. به شمع فکر میکنم. به سردی ناگهانی هوا.
به شاگردهایم. تاریکی میگذرد.