
بلا بوی گل گندم. من و کوچکان قشنگم سر فیلمبرداری. اولین بار است بردمشان بیرون. قهوه و چیپس و پروتیین دادیم برای اسنک. قربانشان و ذوقشان رفتم.
عکس را ژیگولو برداشته.
دیر آمد و کار عجیبی کرد. در میان بریک، بدون هیچ دلیلی، وقتی همه کنار بساط قهوه ایستاده بودیم، اول دست گذاشت روی شانهام، بعد صورتم. وا! مرد مومن! چرا چل شدی؟ چرا چل شدنت را به نمایش میذاری و چرا اسباب گیجی برای صاب مجلس ایجاد میکنی؟
گیج شدم. داشتم حرف میزدم و از پشت سرم آمد و تاچم کرد. کودکان کوچکم، هم، همان دور میز بودند.
گیج شدم.
چرا؟ منظورت چیست؟
یا اصلن منظور نداری؟
آیا چل شد چون شاگردان پسرم زیادی با لبخند و شلشل باهام حرف میزنند؟ خواست ابراز مردانگی و خایگی بفرماید؟
خواست عشوه بیاید؟ که خب!؟ چه کاریه مجتبی!!خواست شوخی کند؟ قحطی شوخی است؟
نفهمیدم. بدتر بیحوصلهام کرد.

فیلمبرداری روز اول تامام شد. شاگرد گوگولی خوشمزهام کارگردانی کرد. این شاگردم، گلی است از گلهای بهشت. دلم برایش هیچی نشده تنگ میشود سال دیگه.

من و کوچولوها. ژیگولوی نامشخص. روز اول رژیم. روز ششم اسپانیایی یاد گرفتن.

من و انگلیسی درس دادن. چیزهایی که خودم هم گاه بلدشان نیستم. دوست دارم باز هم یاد بگیرم.
امشب، پای تلفن به عمهزادهام غر زدم از تجرد.
گفتم ورژن پارسال این روزهای بشنود، میگوید گه نخور! خوشبختی!

همین خانم است. یک سال پیش من. همین روز. عصرطور است. بعد از تجمعات زن-زندگی-آزادی. رفتیم با رفقا نوشابه گرفتیم و هندوانه. وسط خیابان خوردیم.
شغل نداشتم و فیلمی نصفه و تحصیلات و مادر بیپولی و افسردگی حاد.
گفتم عمهزاده. ورژن پارسالم، فحشکشم میکند که حالا غر زندگیم دلبر است. پارسال با نگرانی پنجری ماشین مدام رانندگی میکردم.
حرف باحالی زد. شاید چون خودش هم دراما مینویسد. گفت به هر حال هر اپیزود، قهرمان مسایل متفاوتی دارد.
درست است.
گفتم وقتش رسیده یه پایان بندی شیرین موقت ببینیم.

این هم دو سال پیش همین روز است. پول فیلمام را هنوز نداشتم.

این هم سه سال پیش است. وسط کایزر. جشنواره فیلم برگزار کردیم. واکسن نیامده بود.

این همچهار سال پیش همین روز است. الاهی. کارگری میکردم در دانشگاه سابق. استاد گوگولی، شیر شاه، رویم کراش زده بود. این عکس را همان روز گرفتم که ببینم در چهره و استایل کارگری من چه دیده که برایم بیسکوییت انگلیسی خریده.

این هم پنج سال پیش. یک ماه قبل هجرت. مهمانی خانه دوست. سرخوش. سرمست. همگی دستمال زرشکی به گردن زدیم.
و این دورترین نوامبری است که ازش عکس دارم.
هر کدامش، جهانم پیشرفت کرد. برای بقا، ارتباط و سازگاری جنگیدم و حالاکه امنیت را زیست میکنم، اندازهی این پنج سال غمگینم.
از این است که میدانم زندگی و پیشرفت سخت است؟ یا خیلی خستهام؟ یا میدانم هر پله را پریدن چقدر دست و سر شکستن دارد.
از این همه سختی که کشیدم نالانم؟ یا امیدم کم شده؟ یا فکر میکنم جلوتری وجود ندارد!؟

فقط میدانم خیلی زحمت کشیدم. خیلی خستهام. خیلی به عشق طلب دارم.