
یه پروداکشن دیگه این ترم بستیم. نیمهی اول سکانس بازجویی جوکر رو ساختیم. ژیگولو را با گریم در قاب میبینید. نقش جوکر.
دستبند دستش، شل بود و چسب نقرهای سفتش کردم. وسط شوخی و مسخرهی صحنه، گفتم فکرش را میکردی روزی بهت دستبند بزنم؟ از خنده ترکید و گفت نه در این وضعیت. فیلمبرداری کردیم و ساختیم و من لنگ لنگان راه میرفتم. دیروز، دومین وعدهی جیم رفتنم بود. روز پا بود. مادر. روز قبلش هم که برای فیلم بسیبال، در نقش توپگیر مدام اسکوات زدم. جانا. سه روز است پادرد دارم.

گفت ازم عکس بگیر. گرفتم. گفت میشود کمی آب بیاوری برای موهایم؟ وسط بدو بدوی کودکان صحنه، برایش بطری ای آوردم و باز کردم. گفت، میشود دستی توی موهام بکشی. دستان دستبند زدهاش را بالا آورد که من گرفتارم.
یادم افتاد به تینایجری. دورهای که برای تاچ و لاس، سه دست خجل میشدیم. دست کشیدم در موهایش. به نرمی همان تنها دفعهای بود که در ماشینش لب رودخانه نشستیم.

فیلمبرداری اول روز تمام شد. موقع رفتن گفت میشود پیراهنم بماند اینجا؟ بماند.
پریدیم در فیلمبرداری بعدی. خلاق، سرخوش و طناز.
اخرین پروداکشن قبل از تعطیلات بهاری است.

روز تامام شد. فردایش، چشم باز نکرده، آمدم سوار ون شدم و راه افتادیم به سمت دنور.

یک استودیوی خفن دیدیم و بعدش شعبهی دانشگاهمان در دنور.

غمگین شدم. احساس کردم جای غلطی در زندگی هستم که به مرحلهی اولیها دسترسی ندارم.

برخلاف سالهای اول هجرت، که صرف حضورم، و تجربهام در جهان، برایم مایه شکرگذاری بود، حالا تبدیل شدهام به موجودی که تفاوتهای طبقاتی را میفهمد، به کوتاهی جهان واقف است، به محدودیتهای هویتیاش آگاه و توقعات بالایی دارد. رنج حس کردم.
از تماشای استودیوی خفن، پنجرههای وسیع و امکاناتشان، غبطه خوردم.

با حسد چه کنم؟ بخل یقهام را گرفته، چطور فرارش دهم؟

ارزشهای مارکسیستی، ذوق هنری، شهوت شهرت، طلب پول، سلیقهی چیتان، رمانس، سامتیمانتالیسم حاد و عشق قدرت، مرا هل داده به سمت این حس.
حس طلبکاری از جهان و نارضایتی از اکنون.
کلافهام؟ کمی.
بهترینها را میخواهم.