
من میدونستم چی کار دارم میکنم. از همون شب اولی که رسیدم امریکا و وسط مهمونی کریسمس ملت از تفاوت زمانی وطن و خارج، بیهوش شدم، میدونستم چی کار میکنم.

میدونستم مسیر مهاجرت سخته. گریه و بیقراری و عدم پذیرش و شکست ایگو داره. میدونستم و اومدم.

آسون بود؟ فاک نه!

آسون شد؟ فاک نه.

ایران بهتر بود؟ فاک نه.

خارج بهتره؟ فاک نه.

ما، محصول و مسوول انتخابهامون هستیم. قدمهامون. راههایی که پیشه میکنیم.
من تصمیم گرفتم، با علم به چیزهایی که در لحظه میدانستم و نمیدانستم، مسوولیت رفتار و انتخابم را قبول کردم و هجرت کردم. سختی زندگی عوض نمیشود، فقط به مرور یاد میگیریم چطور زیستاش کنیم.

فرهنگ شرق، فرهنگ قناعت است. برخیز و مخور غم جهان گذران.
شکرگزاری را از شرق اموختم. لذت بردن از ساندویچ کتلت در سیزده به در، پوشیدن لباس دست دو، ۵۶ پلهی آپارتمان بی آسانسور و تخت دوطبقه را زیست کردم.
حالا شکرگزارم. از زیستی که کردم و مرا به اینجا رساند.
از کف محلهی جوادیهی همدان، وسط غرب وحشی امریکا، نفر دوم دپارتمان مدیای یک دانشگاه درستحسابیام. ارزشش را داشت؟ اگر لذتش را ببرم که میبرم، بله.
حیف جوانیام نبود؟ حیف مامان و بابا و خانوادهی قشنگم نبود که ندیدمشان پنج سال. فاک بهش که هیچی ارزشش رو نداره.
ولی مسوولیت این تصمیم برای زیست من با شخص من بود و هست.
میدانی، هر کسی را رویایی است در جهان. من عاشق سینمام.
زیست فیلمسازانهام در ایران دردناک بود. فیلم ساختم. توقیف شد. از جشنواره بیرون کشیده شد. بیخبر گذاشتنش روی آپارات. با شکایتکشی، پایین آمد. دیروز دوباره یک پیج اینستاگرامی زرد اپلودش کرد.

رها کنید بچهی مرا.
ارزش داشت فیلمسازی در ایران؟ فاک نه.
ارزش دارد فیلمسازی در امریکا؟ فاک نه.
مسوولیت پذیرفتم قربانی سیستم لجن فرهنگی وطن نشوم و بار زبان دوم و بیکسی را به دوش بکشم. چرا!؟ که قصه بگویم بیمرز.
دلم تنگ است؟ غر میزنم؟ گاه بیقرارم؟ گاه طلبکار؟
انسانم.
با نیازهای متغیر انسانی.
با جاهطلبی، ترسها و آرزوها و رویاهای انسانی.
خودم را انقدر شناختهام که بتوانم احساسات و قصههایم را به صداقت و شفافیت بیان کنم.
هر روز لازم نیست بیایم مثل اینفلوینسرهای دوزاری، از کیفیت قهوه و هوای تمیز و حقوق شهروندی بگویم.
مینویسم از بالا رفتن قیمت بنزین، دسترسی آسان به دوربینهای خفن، تلاش برای کاهش وزن، میل به عاشقی.
در تمام این نوشتنها، شوق قصهگویی است که میتپد.
آه هموطن. به خانهی من آمدی ای مهربان. هیچ نیاور. بیا و گوش کن.