
مادرجونم همیشه میگفت جهیزیهی دختر آشپزی و خونهداریشه.
نوهای تحویل اجتماع داد، فراری از آشپزیو همیشه در کوچه!

این چهار تا تیکه چوب و تخته رو دارم میفروشم. مسافرم، میدونی که شهریار.
امروز جدیترم شد رفتنم. رفتن به سمت ابدیت.
شب ۶۶۴ یا جهیزیه
بگذارید همین جا توقف کنم. این درفت قصهای یود که پست نشده جا ماند در صندوقچهی وبلاگم. در این شبهای پیشرو تا ۱۰۰۱، درفتهای باقیمانده را پست میکنم.
خوش اومدین به زمون حال. وقتی شبها، ساعتها و مایلها، از این حال دوریم. خانهی جدید حیاط ندارد. میز صندلی غذاخوری ندارد.

امروز با کودکانم بقایای سکانس بیسبال را گرفتیم. بازیگر کم داشتند و من، رفتم نقش گرفتم.

کارگردان، این دسته گلی است که خودش دارد نقش بازی میکند. گفته بودم دسته گلی دارم شاگردم. ایشونه.

خلاصه که. قصه از جایی شروع شد که به شوخی گفت سکانس فیلمت را خوب کارگردانی نکردی و گفتم تو میتوانی بهتر بکن. به خودمان آمدیم دیدیم ۶۲ پلان گرفتیم. عشق کردند. عشق کردم. بیبیهای کوچک. ژیگولو هم آمد سر زد و هر وقت میآید، میشود بازیگر سیاه لشگر و یاری میدهد. فردا صبح هم برنامه همین است. سکانس بازجویی جوکر.

من خودم را برگرداندهام به رژیم و باجگاه داداشیا.

حالا شب است وخستهترینم از ورزش دیروز. صحنهی امروز. مرغ دارد آب پز میشود. کاهو و ذرت میزنیم دلش و یحتمل ۹ نشده میخوابیم.
آه. یادم رفت این را بگویم. حلقه.

من انگشترهای زیادی دست میاندازم. آن که در انگشت حلقه است، معمولن انگشتر ندارد، مگر اینکه یا ناخوداگاهم بازیش گرفته باشد به ملت سیگنال تعهد و تاهل بدهد یا ناخوداگاه.
قصه کوتاه. رفتم باشگاهی بیرون دانشگاه ثبتنام. چون جیم دانشگاه کوچک و در دهان بچهها هستم. رفتیم جیم و مسوولش شروع کرد اطراف را نشان دادن. داشتیم از کنار تردمیلها رد میشدیم، آقا پسری، جای داداش شما، جای سایه سر بنده، گردن کشید مرا دید بزند، نگاهش کردم در جواب. از کنارش که رد شدیم، و من با بیحواسی به مسوول باشگاه تنه زدم چون حواسم رفته بود پی عضلات حاجی، دیدم چرخیدن و دوباره دارد میپاد. در لحظه آستینم را کشیدم پایین روی حلقه انگشترم. آش نپخته و دهن سوخته.
همین مانده روز اول جیم، متاهل به نظر بیاییم در این برهوت سینگلی. ثبتنام کردم و به هر ضربی بود انگشتر را درآوردم. حاجیتونم دلشاده به ابلفرض!
فردا میریم جیم جدید! بی حرف پیش!
چیزی جامونده نگفته؟!
احساسات، مثل یک کوه بزرگند بر دوش، باید مدام پایینشان آورد و ریز ریز خورد کرد و در مسیر زمین ریخت. قله نمیتوان زد با کوه به دوش.
چند پاسخ به نامههای خوانندگان: