
دنبال پارچه پرده هستم. یحتمل چهار رنگ. شاید هم رو رنگ. پارچه فروشیها را بیلها زدیم.

یاد بازار پارچه فروشی همدان و لالهزار هستم.

آن پشت را میخواهم پنهان کنم. همان پنجرههای بیحصاری که چنان از زمین دور است که امنیت دارد.

دیشب که رسیدم خانه آسانسور به خاطر قطعی برق شب قبل مرده بود.

ساکن واحد ۳۰۹ پلهها را بالا میکشد.

یاد خانهی خیابان فرهنگ می افتم. طبقهی چهارم بود و پنجاه و شش پله. گوشیام را بالا پایین کردم و عکسی نیافتم.
همسادهی بغلی صدای تخت و فنر را به پا کردهاند. ما از زندگی سینگلی مینویسیم و مشت مشت فحش میدهیم به آنکه ما را آوارهی غربت کرد. ربط فنر، به نظام را نپرسید. پیدا کنید پرتقالفروش را.

داشتم دنبال عکس خانه فرهنگ میگشتم، عکس پنج سال پیشم، روزهای قبل هجرت را دیدم. هنوز سیگاری بودم. سیگار در دستم را از عکس بریدم.
ولی دقت بفرمایید، همین روسری سرم است.
هی. روزگار. سیگار رفت. این بارانی که دو بار از چهار بار دست.گیری گشت ترشادم با این بود، رفت، عشاق رفتند.

با زلف بلا آمدم آمریکا. هی.
این پست ته ندارد. چون انقدر طول دادم، بیات شد. بیاین شب بعدی!
یه ماچ همبه کلههاتون. با این کامنتاتون.
از مریضی بچه، تا مشقای مونده، تا آشپزی. ماچ.