
صندوق دار پرسید کدام میز؟ گفتم آن میز آن گوشه، شماره ی پنج. گفت رزرو است. بغل دستیش چطور؟ نشستیم دم پنجره، به گپ زدن و مرور یک سال گذشته. امینه، تاثیر بسیاری در آشنایی من با فرهنگ این سرزمین غریب داشته است. این که چطور انعام بدهم،چطور کردیت کارتم را سلامت نگه دارم و با ملت بر بخورم.
میز شماره ی هفت، زیر تابلوی پاریس و ونیز بود. بلندگوهای کافه، ادیت پیاف پخش می کردند. من، دیگر، جانم، در کافه نماند و فرار کرد از در نیمه باز به آن طرف. دورتر.
رفتم دورتر. رسیدم به سفر. به رفتن. به رسیدن.
اصلن، بیا همه چیز را رها کنیم شهرزاد. برویم گوشه ی خلوتی آرام بگیریم. آن جایی که هر روز قهوه هایش یک مزه دارد و مصاحبان پرند از حرف های نو.