در جادهی تهران به چالوس، هفت سنگ بسیار بزرگ با فاصله چند صد متر در حاشیه جاده قد علم کرده است. دایی شاهاب صدایشان میکرد هفت برادران.
اگر خوابمان برده بود، صدایمان میزد پاشید شهی، آقا شیرمال(همه در خانوادهی ما اسم مستعار دارند، اسم شروین برادرم به انتخاب خودش در چهار سالگی آشیرمال است) کوه هفت برادران. ما میشمردیم. دانهدانهی برادران را تا هفتمی. همیشه یا شش تا میشد یا هشت تا.
تا وقتی ایران بودم، نه خیلی شمال رفتیم، نه لب آب. مقصد جادهی ما، هر نوروز، اصفهان بود. سال تحویل را پای سفرهی بلند و پربرکت عمهی بزرگم مینشستیم و از فردایش مذاکرات خانوادگی شروع میشد با موضوع سفر بریم کجا.
به تعداد تک تک سفرهایمان به اصفهان، قرار شد برویم شیراز. به تعداد دفعاتی که قرار شد برویم شیراز، رفتیم یزد.
دو شهر در سراسر ایران باشد که به غایت دیدهام اصفهان است و یزد. دو شهر حسرت دیدنشان به دلم مانده باشد شیراز است و اهواز.
از وقتی ساکن این سرزمین جنوبیام، به هر بهانهای میزنم به جاده. قصد مهم نیست و دلم شاد است به بوی پرتقال و صدای ابی، که در هیچ سفری تنهایم نگذاشتند.
امروز تولد مامان قشنگم بود. مامان میگوید وقتی توی دلش بودم، مدام پرتقال میخورده و وقتی مرا برای اولین بار بغلم کرده، موهای سیاه سیاهم را نوازش کرده و گفته این دستها باید پیانو بزنند. مرا سفت در آغوش گرفته و گفته دختر من پوستش عین پرتقال است. مامی جان، مامان دختر پرتقالی، تولدت عالی.