
اگر هفت سنگ و هفت دریا را طی کرده باشی شهریار، دستانت معجزه میکند.
دستانت را بیاور جلو، جلوتر. بگذار روی چشمهایم. حالا تو شدی سایهبان چشمهای من. حالا، من دستهایم را روی چشمانت میگذارم. نترس. نترس.
میبینی. حالا من هم سایهبان چشمان توام. نفس بکش، شهریار. با دهان بسته، هوا را بفرست توی ریهات. نگهش دار. با من، با نفس من رهایش کن.
آخیش.
نه، چشمانت را باز نکن. دستان امنت را روی چشمانم بگذار.
شهریار، یک جایی از قصه، نور نیست، شب نیست، روز نیست.
فقط نوری نیست.
باید دستهایمان را سفت بچسبیم که گم نشویم، در این قیرآلود روزمره.
شهریار. نفس بکش. با من. نفس بکش.
معجزهی ما، معجزهی هزار و یک شب، آن آینهای است که من دم شوم و تو بازدم.