
یکی از رنگهای محبوبم، همین آبی سرمهای غلیظ است. رنگ مناسب برای کوسن، لباس شب، کراوات، ماشین، ماگ قهوه و سایهی چشم.
هر رنگ، شخصیت دارد. مثل من و شما. آبی سرمهای، قابلاعتماد و شیک است، مثل رستورانهای ونک. میشود هم پیشغذا سفارش داد و هم دسر و فردا صبحش عذاب وجدان کالری نگرفت.
خواستم پاراگراف را با لغت "دلم" شروع کنم، دستم نچرخید. هنوز جایی آن پشتها پنهان است و برای هر بار سرک کشیدن از پشت صندوقچه، دستپاچه میشود.
این منم، در دههی سوم، هنوز صورتی دوست ندارم، لیمویی دوست ندارم و گلبهی را. زیادی برای سلیقهی من کم توانند. من رنگها را درخشان، غذاها را تند و آغوشها را محکم و طولانی دوست دارم.
این منم، در دههی سوم، هنوز رپ دوست ندارم، فیلم کمدی وطنی دوست ندارم و اخبار را. برایم زیادی بلند و تنشزا هستند. من فرانک سیناترا دوست دارم، وودی آلن و دیوید سداریس.
این منم، در دههی سوم، قصه نوشتن دوست دارم، شنیدن قصههایش را دوست دارم و شبهای پر ستاره را.
این منم، شهرزاد قصهگو، با هفتجان، قصه میگویم، قصه میگویم که زنده بمانم.