ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

"شب هفتاد و ششم" یا "هفت پیچ"

.
.

لذتی که در بخشش است، در انتقام نیست. این جمله را معلم محبوب فیلم نامه نویسی ام همیشه سر کلاس می گفت.

"صبر به هنگام سختی ها معنا دارد"، "در ناامیدی بسی امید است" و "بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر"

هر چهار تای این جملات حکیمانه، یک وجه مشترک دارند، دعوت به پذیرش، عبور و فرو خوردن کینه.

اوایل دهه ی بیست، بچه ی عصبانی ای بودم. از آن جایی که در دوران بلوغ، خشم ام را بروز نداده بودم و اکثرن به حس گرفتن و گریه کردن پناه برده بودم، سال های اول جوانی شدم ماشین تولید خشم.

عاشق در کوبیدن بودم. الان از نوشتنش هم خجالت زده ام، اما در هر لحظه ای که نمی خواستم یا نمی توانستم نیازم را به جامعه، خانواده، دلبند یا رفیق اعلام کنم، خشم درک نشدن مرا فرا می گرفت. مثل یک دیگ زودپز فسقلی، آرام آرام از معده ام غل می زد، گلو و گوش هایم را می گرفت و به مغزم فرمان می داد "آره، خودشه، در، در، در" لبه ی دستگیره ی درب اتاقم زخمی خشم آن روزهایم است.

آرام آرام، با کمک یک مربی خوب و همت خودم، کنترل کردن احساساتم را یاد گرفتم. این که چطور برای بروز نیازهایم، از زبان کم خشونت استفاده کنم، این که صبر کردن، نفس کشیدن، تامل کردن، دنیا را جای آرام تر و آسان تری برای زیست می کند. من جهانم را عوض نکردم، خودم عوض شدم. تغییر بازتاب آرامش درونیم، روابطم با دیگران را نجات داد.

اما، نکته ی مهم اینجاست.

هر قدر هم که من و شما فکر کنیم، زندگی را بلد شده ایم، می دانیم چطور از پس سختی هایش بربیاییم، باز هم در موقعیت های جدید، از بروز موج احساساتمان حیرت می کنیم و بلدش نیستیم. شاید چون در قالب پیام جدیدی به ذهن ما صادر می شود.

میانجی گری در روابط انسانی را سعی کردم به حداقل برسانم، به طور خاص در موقعیت هایی که در خواست کمک مستقیم از من نشده و خودم هم رسالتی به گردن خویش نیفکنده ام.

دیروز، برای مشکل دوستم، میانجی گری کردم. آگاهانه انتخاب کردم دست به خطر بزنم. اول برای آرامش خودم، که دیگر صدای غر زدنش را نشنوم، دوم برای اینکه لبخند به لبش بیاید. تلفنی، مشکلش را حل کردم و هیجان زده گفتم بزن قدش، حل شد. با زیر متن تو رو به مقدسات آن اخم های لعنتیت را باز کن و شام را کوفت من نکن. دستانش را گره زد و پرسید چطور؟ توضیح دادم و نهایتن به جای شادمانی، یا احساس خلاصی، حرف مفتی زیر لب گفت و خشم صورتم را گرفت.

در دو سال گذشته، به ندرت عصبانی شده ام. اما، در اکثر مواقع، رد پای این دوستم در میان بوده است. دست هایم برای کسری از ثانیه لرزید. دوست داشتم کاسه ی آووکادوی زیر دستم را چنگال سوراخ کنم یا در کابینت را بیست بار باز و بسته کنم تا بشکند.

نفس کشیدم. عمیق.

الان بیست و چهار ساعتی می گذرد. چیزی از خشمم را برزو نداده ام. سعی کردم از راه فهم مقابل، از کنار این مساله عبور کنم.

گاهی، مثل امروز و دیروز، دلم قطع رابطه ی مطلق می خواهد با اکثر آدم ها. بمانند هفت هشت ده تایی که برایم اندوه و خشم نمی سازند. تصمیم رادیکالی است اما، کیفیت اول است و بعد کمیت.


هزار و یک شبشهرزاد قصه گوخشمصبر
۴
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید