
مکان جغرافیایی زندگی، دمای هوا، ساعت یا حتی سن، حقیقت لحظه را تعریف نمیکند. ما بیش از زمین زیر پایمان، نفسی که فرو میکشیم و ضریان قلبمان، در ذهنمان زندهایم. در این گسترهی بیانتهایی که خودمان، باغچهی کوچکی درونش ساختهایم و به کاشت و برداشت آرزوها، ترسها و روزمرهمان مشغولیم.
سکوت، مجالی است برای برانداز کردن باغچه. من، چند نهال جدید کاشتهام و یک خط در میان آبشان میدهم و هرسشان میکنم. چرا؟ چون پیدا کردن قلق گیاه جدید صبر میخواهد و حوصله. این که بدانی این نهال لرزان چطور جان میگیرد. از امتحان کردن مدل جدید مو بگیرید تا یاد گرفتن یک زبان جدید، تا نقاشی دیواری.
سه هفتهای میشود که بد میخوابم. نصفه شبها، ساعت سه و چهار، کسی دست روی شانهام میگذارد و با هول بیدارم میکند بیدار شو شهرزاد بیدار شو. بیدار شو بنشینیم به زندگی فکر کنیم. اشتباهم توجه به این عادت عجیب بود. شب اول و دوم و سوم بیدار ماندم. فکر کردم. به کشفیات جدیدم راجع به زندگی و به ضرب و زور خوابیدم. دیشب ساعت 4:45 بیدارم کرد. همان صدای مرموز. بلند شدم. آب خوردم، بالش عوض کردم. جوراب پوشیدم. غلط زدم. فکر کردم. تنفس کردم. جوراب در آوردم. یک لقمه نان خوردم. فکر کردم. سپیده صبح شد. پنجرهها پر از نور شد. روی کاناپهی پذیرایی دراز کشیدم. وان حمام را پر کردم. تنفس کردم. فکر کردم. بالاخره ساعت 8 صبح خوابم برد. در دل روشنایی. دو ساعت.
احساس میکنم کند میشوم. زبانم در دهانم نمیچرخد. کم حوصله میشود و گرسنگی مدام میگیرم از کم خوابی. مثل زامبیها راه میروم و طاقت هیچ ندارم به جز رسیدن شب و امید که امشب را یک نفس تا صبح بخوابم.
بیخوابی، بدبینم میکند، نا امید و خشمگین میشوم. هفتاد و دو لیوان قهوه هم سرحالم نمیکند. بروم نفت بریزم پای این نهال بدخوابی. سه شنبهی طولانیای در پیش دارم.