
ماهی بزرگ تیم برتون را دیدهاید؟ فیلم محبوب خانوادگی ماست. پر از تخیل، قصه و شوق زندگی. ما، از زمانی که به یاد دارم عاشق فیلم تماشا کردن بودیم. تا وقتی که هنوز وی اچ اس، جان در بدن داشت، بهش وفادار ماندیم. بابا، هر هفته برایمان فیلم میگرفت از ویدیو کلوب. روز موعود، دستم را در دستان بزرگش جا میکردم و دنبال فیلمهای بچهها میگشتم. بابا، امنترین دستان دنیا را دارد. دستهای قوی، که بلدند سفت دستت را بگیرند که گم نشوی. تا روز آخری هم که آمدم، هر وقت بیرون میرفتیم دستش را می گرفتم، محکم. دوست نداشت دستش را ببوسیم، نه من نه برادرم. هیچ وقت مرا شاهزاده یا پرنسس صدا نکرد گهگاهی، عشقش که گل میکرد و موهایم را میزد پشت گوشم. دستم را میبوسید. من که خجالت میکشیدم، اما از شما چه پنهان، هزار تاج بر سرم میگذاشت. دور نشوم از فیلم دیدن که قصهی طولانیای پیش رو داریم.
صبحها، وقتی که کسی خانه نبود. من فیلمهای ویاچاس را دانه دانه در دستگاه میگذاشتم و میزدم عقب تا سر نوار. که نفر بعدی فیلمش آماده باشد. وقتی سی دی پلیر به بازار آمد، زودتر از تصورمان، جای ویاچاسپلیر یا همان دستگاه ویدیو را گرفت. سی دی پلیری که میشد سه تا سی دی را همزمان بگذاری داخلش و دو کاست پلیر هم داشت. نقرهای، باشکوه.
دیگر قصه عوض شده بود. به جای ویدیو کلوب نزدیک میدان امام، که همدانیها، میدان صدایش میکنند. میرفتیم کلوب آقا وهاب. که اوایل در خیابان پاستور بود و بعد نقل مکان کرد به ده دقیقهای خانهی ما، میدان دانشگاه.
بابا، شبی سه تا فیلم میگرفت. هر فیلم دو سی دی بود. من، دو تا سی دی فیلم اول و سی دی شماره یک فیلم دوم را در سه جایگاه سیدیخور سونی باشکوهمان میگذاشتم و سه تایی دراز میکشیدیم جلوی تلویزیون با بالشهایمان. بابا وسط، من و شروین دو طرفش. مامان، تازه دورهی زبان انگلیسیش را در کانون زبان شروع کرده بود و از آن جایی که میلش به آموختن بی انتها بود، در اتاق میماند و با واکمن زردش نوار زبان گوش میداد و لغت حفظ میکرد.
چقدر فیلم دیدیم آن سالها، شبی دو تا یا سه تا.
تا همین اواخر هم، بابا میگفت شروین، شهرزاد یه فیلم بیارین با هم ببینیم. ما بزرگ شده بودیم و پیدا کردن نقطهی مشترک سخت. من غر میزدم کسی وسط فیلم استاپ نکند، فیلمهای هنری روشنفکری من جواب نمیداد، اکشن هم نه. پس باید میرفتیم سراغ چیزی که همه دوست داریم. معما یا تخیل.
فیلم ماهی بزرگ را شاید پنج بار با هم دیده باشیم. یک بار به دورهی سیدیپلیر، چهار بار هم با دیویدیپلیر.
همه، مشترکن عاشق این فیلم، مسیر سبز و فارست گامپ بودیم. هر بار، بابا میگفت، ببین این هنر است چطور قصه را بگویی.
جایی از فیلم، ادوارد میرسید به آن شهر عجیب و با دخترکی حرف میزند. هر چه گشتم سکانس فیلم را پیدا نکردم که خط به خط روایتش کنم، پس با آنچه که تهنشین آن روزهاست، قصه میبافم. دختر میگوید، ادوارد، تو ده سال از من بزرگتری. یعنی الان که من هشت ساله ام، تو هجده سالهای. این خیلی زیاد است. وقتی من برسم به هجده، تو بیست و هشتی. فکر کنم وقتی من بیست و هشت ساله شوم، تو سی و هشت، دیگر تفاوت سنمان ده سال نباشد، خیلی کمتر است. شاید هم ادوارد گفت، مهم حق مطلب است که ادا شد.
فیلم پر است از لحظاتی که برایت جهانبینی جا میگذارد، مثل این یکی.
گاه از یاد میبریم کجا، چه چیز را آموختیم. چطور سوالی می پرسیم یا چطور بیت شعری به ذهنمان جا مانده است. مثل همین "هفت رنگش..." که آوازی است از استاد شجریان، که میخواند نرم نرمک میرسد اینک بهار. خوش به حال روزگار.
راستش، خوش به حال من. که نوروز امسال، دلم از قصه سرریز شد و شروع کردم به نوشتن. به نترسیدن. به گام برداشتن در این جهان سراسر شگفتی مهر.