
جایی شبیه به زندگی حقیقی. چند روز دیگر میشود پنجمین ترمی که درس دادم.

روزهایی کسالت بار. روزهایی مهیج.

حقیقت معلمی چنین چیزی است. اتاقی با ویو به اتوبان، درب ورودی دانشگاه و سیستم سرمایشی گرمایشی تخماتیک.

سقف استودیو نور نصب میکنیم. بر رییس لعنت دوقبضه میفرستیم ودعادعا که برویم. هرچند که برای رسیدن به همینجا، نذرها کردم.

حالا دلم این دانشگاه قشنگ و معماری زیبایش را میخواد و رییس فمینیستش را.

استودیوی دانشگاه جدید تخمی است.

ولی مدرس فیلم میخواهند و من این شغل را.
میدانم کاندید دوم، امروز مصاحبهاش را داد و خیلی زود معلوم میشود.

حضرت تراپیست پرسید، با سوگ فرضی نگرفتن چه خواهی کرد.
گفتمش، که دیگر از رقابت با آدم کاردرست وحشت نکردم(به جز چند ساعت اول)
با خودم گفتم
اگر رقیب من بچه خرس طلا دارد، نشانه ضعف من نیست. بلکه قدرت رزومه من را نشان میدهد که بی جایزهی کلفت رقیبش هستم.

چند روز پیش روی زمینافتاده بود.

گذاشتمش روی کاکتوسی در محله که تاب بخورد و دنیا را تماشا کند.

راستش را بخواهی شهریار
فکر میکنم قرار است همدیگر را حوالی این منطقه ببینیم.
تا به قول حمیده خیرابادی در سریالها«تا ببینیم قسمت چیه»