این روزها، پر حادثه است.
شاید هم چنان زندگیام خطی شده که اینها را حادثه میبینم.دیروز ۲۰:۴۳ اکس بوی فرند، پیام داد میایی فیلم ببینیم. من خیلی تنهام.شاید اگر تابستان بود و روزهای بعد جنگ، میرفتم.جواب دادم هنوز برایم ره دست نیست چنین معاشراتی داشته باشیم.
در کمتر از بک ساعت بعد، در باری که به ندرت میروم، ایستاده بودم در انتظار آبجو و شات.
آقای بسیییتر خوشتیپی، تلفنش را جواب داد که، بله حتمن.
تست را برایتان دوشنبه میفرستم.
نگاهش کردم و پرسیدم، نمیخواهم بی ادب باشم، مکالمه شما را شنیدم. بازیگرید؟
گفت بله. و کار جانبیام، جراحی قلب است.
از آن جا که میمون درونم رخصت نمیدهد، گفتم مثل جویی تو سریال فرندز دکترین یا واقعن دکترین؟
مکالمه به شیرینی جلو رفت.
مرد کانادایی ای، که زبان اولش فرانسه است.
دو بار ازدواج کرده. سه بچه دارد.
با دست چپ مینویسد. با دست راست جراحی قلب میکند.
و تتوهای قشنگی دارد.
شب پر هیجان و بازیای بود.
مدتها بود اینطور فردای پارتی از پا نیفتاده بودم.
الان ۲۴ ساعتی گذشته و هموز درازکشم.