این پست دارکیه. نخونین اگه توانشو ندارین.
منم فکر میکنم باید بنویسمش که به قول خارجیا از سیستمم خارج بشه.
دوست بازیگر جوانم مرد امروز. من فکر میکنم خودکشی کرد.
شاگردم امروز ایمیل داد و گفت نگران شاگرد دیگرم است که سابقه خودکشی ناموفق داشته این ماهی که گذشت.
من زندهام.
زندکی ادامه دارد.
فقط نمیدانم رویای شیرینم کجاست.
آن تصویری که پیش از خواب برای خودمان پلی میکنیم.
که آرام بگیریم.
یا شاید از حقیقت خطی ابلهانهی روز فاصله بگیریم.
لگنم و کشالهی رانم، آن نقطهی اتصال، در بازی تنیس آسییب دیده و ۴۸ ساعت است فقط درازکش مبل زردم.
به پیری فکر میکنم.
غمانگیز است.
تنها مردن کثافتتر.
و من فکر میکنم زندکی را بیش از این باید زیست.
شاید هم همهاش شیمی و هورمون است.
شاید فقط خستهام.
شاید فقط یادم رفته
زندگی چیزی فرای میزان بدهی و اضافه وزن است.
دلتنگ عاشقیام.
و تامام هورمونهای شادیبخشی که همراهش میآید.
دلتنگ چیزهای زیادی هستم و خبر مرگ غمگینترینم کرد.
باشد که فردا شب با شادی برگردیم.
سرتان سلامت.
به سلامتی زندگان!