آخرین قصه را قبل از مصیبتهای زمستان قبل و اشک و سوگ و خاک و خون و اندوه و پرچم و رنج و عزا نوشته بودم.
شهریارا؟ دوستداران را چه شد؟
سلام از قلب امریکا، وقتی موج آبی رایها، سنا و کنگره را برد و سوشال مدیا پر است از فحش و نجاست.
من زیاد داد زدم و بیقراری کردم. یک سال پیش از میز مذاکره با رییس فاشیستم بلند شدم. نزدیک شش ماهی، وکیل، وکیلکشی، شکلیت، گزارش نوشتن، شاهد جمع کردن، ادله و عریضهنویسی.
رییس سابقم، یک بیشریف فاشیست بود و با قلدری چند سالی بود دانشکدهی ما را قبضه کرده بود.
برای خودش جولان میداد، روزهای متوالی با تحقیر و بیشرفی، کار مرا گره انداخت و حتی شرح رنجی که کشیدم را دوست ندارم بازگو کنم، باز زیستن درد است جانا!
نهایتن، پول گلدرشتی گرفت از دانشگاه و تشریف کثافتش را برد یک دانشگاه دیگر در شیکاگو.
من نفر ۲۰م بودم که ازش شکایت کرده بودم. دانشجو، استاد، همکار...۱۹ نفر قبل از من تلاش کردند به دانشگاه بگویند با چه هیولایی طرفیم، ولی، گوششان بدهکار نبود.
میزان شجاعتی که جمع کردم و تخم و خایهای که خرج کردم فرای تصورم بود.
روز مذاکره، در اتاقهای مجزا نشسته بودیم. چون اول ترم، به درخواست وکیلم، حکمی برایش صادر شد که در اتاق مشترک نباشیم، با من تماس نگیرد و به قول خارجیها، دستور «نو کانتکت»
روز مذاکره، بلندترین پاشنهی زندگیم را پوشیدم، قدم نزدیک ۱۸۰ سانتیمتر بود. موها را گوجه کردم، گوشواره مروارید و یک کت بلند مشکی. به زعم خویش، قدرتمند و شارپ.
من کیسم را بردم، روانم را باختم، و هنوز گاهی نمکی بادی چیزی به زخمم میخورد و یادم میآید، چه بر من گذشت، تنها، در آمریکا.
پاییز گذشته، روی در عقب مسافر، پشت راننده، اول اسمش را برعکس با کلید کشیده بود که هر وقت از اینه بغل نگاه کنم، بدانم میتواند پشت سرم باشد. تا کلانتری دانشگاه هم رفتم، ای شهریار، ریدم سر در آن مملکتداریت که شهرزاد قصهگو، به جای کلمه بافتن و داستان نوشتن، شد پلیس دنبال آدم زباله.
فکر میکنم، اگر شهریارم را دیده بودم، شاید آسانتر بود. شاید هم، باید قبول کنم، رشدی که بر من حاصل شد، شجاعتی که از آن برای خودم کت مقاومت بافتم را فقط و فقط از راه رفتن در دل این آتش میتوانستم بیاموزم.
بگویم شاکرم؟ شکرت الهی.
در من دیدی که بجنگم، و من جنگیدم.
یک سالی گذشته و من مثل تمام هموطنانم، سال سختی داشتم.
سایه جنگ از سر ایرانمان کم باد که ما زندهایم به مقاومت.
همه را گفتم برسم به پیچ آخر.
دیدی وقتی کوه میروی، پیچ آخر، سختترین است.
مثل همین و صد و خورده قصه باقیمانده که بتوانم بگویم ۱۰۰۱ قصه نوشتم. از جنون، از عمق انزوا، از امید، جنگ، عشق، و پیچ آخر.
برایتان صبر و توان آرزو میکنم، در پیچ آخری که ایستادهاید.
سعی میکنم مرتب بنویسم زین پس.
زنده باد صلح و آزادی و عشق و قله.