کیه که دوست نداشته باشه وقتی بعد از مدتها برمیگرده، بهش بگن جات خالی بود؟
چند ساعت پیش که داستان پیچ آخر رو چاق کردم، کامنتهای خوانندگان، قلبمو گرم کرد و با خودم گفتم، هی هی هی، آدمیزاده و عشق ستاره بودن. حتی اگه ستارهی ساکن غرب وحشی باشه و مدتها باشه از یاد برده باشه چقدر نوشتن رو دوست داره، اونم به زبون مادری.
دو سه روزیه به حرف ترانه موقع خاکسپاری باباش فکر میکنم، بالاخره منم اومدم امجدیه.
آقا، خانوم، هموطن، شهریار، دیر نشه؟
واسه عاشق شدن میگم. واسه امجدیه رفتن، واسه ماچ داغ، واسه پابوسی مقبره کوروش، واسه قیمه بادمجون پختن.
میگما، میگن زن حامله هوس بکنه...فلان و بهمان. منم میگم بچه مهاجر دلتنگیش همونقدر غلیظه...گرفتی مطلبمو؟
میگما، شهریار، حسرت بوسه به دلمون نمونه؟ من که از شب قبل جنگ، آخرین بار بوسیدم و عاشقی رو گذاشتم لب طاقچه. شهریار، حسرت عشق طاقچهای نمونه به دلمون؟
ملت، تو سوشال مدیا، دریادریا مزخرف به ترانه گفتند، با سیاهدلی. ترسیدم ازشون، ترسیدم ازمون. کی انقدر سیاهدل شدیم که به مرگ حمید علیدوستی میگیم کارما!
ترسیدم شهریار.از بچه معروفی.
من که یه چس شهرتی که داشتم رو گذاشتم لب طاقچه خونه مادرجونم تو جوادیه و اومدم از تاریکی گمنامی شروع کردم.
یادمه هفته تولد سی سالگیم، واسه ساعتی ۸.۲۵$ جارو میکشیدم کف استودیو سرامیک رو، و فیلمم تو ایران اکران داشت همون موقع.
ارتباط چشمی نمیگرفتم با آدمها، غرورم خردخاکشیر شده بود و تصویرم از رویای آمریکایی، تو خلای مسجدجامع داشت دفن میشد.
چرا اومدم؟ نکنه حسرت دوباره دیدن فیلمهام رو پرده نقره این مجبور بشم بذارم سر طاقچه؟
بگم اومدم جلو، یا چی؟! چیزی که هست حقیقت سلامت روانه.
بچههای بند زدبازی، خود قابل بحث و بررسیاند، ولی یه جمله تو یکی از آهنگاشون بد به دلم نشسته.
ماها روانی شدیم، تا یه روز جهانی شدیم.
نه اونها حقیقتن جهانی شدند، نه من، هنوز. ولی روانی رو شدم. یعنی اگه شرط لازم و کافی چنین بود، بندهی کمترین، شرایط رو دارم.
ولی چی میشه آدم روانی میشه؟ چون مدام مجبوره یه چی از خودش بکنه، بذاره لب طاقچه. بعد یه جایی میبینی از هر گوشهی تن و روان و هویت و زبان و امنیت و معنا و ارزشهات، یه برش زدی و شدی شیر بی یال و دم و اشکم.
من که نمیتونم فرض کنم این حجم جنونی که زیست کردم واسه هیچی باشه.
نوبتی هم باشه، بعد هفت سال خشکسالی، وقت رونقه.
برکت باشه.