بذار از اینجا شروع کنم که آن ویژگی که ما را یکتا میسازد، ما را به عزلت مینشاند.
من تخیل قویای دارم.
دهنی بازیگوش، داستانسرا و سراسر شیطنت، که میتواند از صفر، از هیچ، از نیستی، یک جهان کامل بسازد، شخصیت بپروراند، سفر قهرمان بنویسد و تا جزییات رنگ کلاه بازیگر را هم تصور کرد.
حالا، فرص بفرمایید، به این ذهن بلاسوخته، خوراک اضطراب بدهید.
ستاریوهای مختلف یک واقعه.
از اخراج یک رییس، تا مقاومتش، متن ایمیلهایی که رد و بدل میشود و خب، در تمام اینها، طرحوارههای روانشناختی را دخیل کنید.
گاه به سمت نابودی مطلق میرود هستی من، گاه پیروز میدانم.
میفرمان که چیزی که در جهان تعادل ایجاد کرده، این است که فردای خویش را نمیدانیم.
من هم به خود یادآوری میکنم، حکمتی بوده و تو نمیتوانی برخلاف جهت هستی قدم برداری.
حالا، چند روز مانده تا آغاز ترم جدید. من نمیدانم سرنوشت این مرد شیطان صفت چه میشود. او میداند من شکایت را علم کردم. دانشگاه برایش فرمان عدم ارتباط با من صادر کرده. من نمیدانم دوشنبه با چه روبرو میشوم.
فرض کن عریضه نوشتهای که کسی نژادپرست است. حالا دوسنبه، اول مهر طوری، قرار است چشمتان به هم باز شود.
حقیقتن نمیدانم با چه روبرو میشوم.
از این گنگی ناراضیام.
غر دارم به دنیا.
شکرگذاری سخت است و باید تغییر کنم.
سعی میکنم به خودم یادآوری کنم، بار اول من است روی کره زمین. و بار آخر.
آسان باید گرفت. نه؟