سایهی جنگ، موقتن از سر ما خارج نشینان و هموطنان برداشته شده.
زبان، همچنان به سان تمام فشارهایی سالهای گذشته قاصر است. نمیدانم که سخت جانی است، بیحس شدن است یا صرفن جان هفتم گربه صفت ماست، اما، ما زنده ماندیم.
نوشتن از روزهای سیاه جنگ، سختم است. با علم به اینکه رنج خارجنشینان یک هزارم ساکنین نبوده و ترکیب دردناک رنج و انزوا و شرم و گناه.
میانهی تابستانم. سال دوم تدریس تمام شده. مادرم برگشته. دوستپسر سابق به عنوان دوست در زندگی من مانده.
و حالا، برای اولین بار، شکایت میکنم از یک نفر. رییس لاشی من. مرد قدرتطلب لات بی سر و پا، که کمر بسته به نابودی تجربهی من در این فضای کاری.
من آدم جنگ با انسانهای دیگر نیستم. ترجیح میدهم برای نابرابری در سیستمها جانم را بگذارم و حالا، بی تعارف، جزو نقاط پیچ داستانی است.
جایی که قهمرمان صبحطلب، برای حفاظت از آبروی خویش، دست به کاری میزند، که فرای تصوراتش از کاراکتر خودش است.
شکایت!
در دو ماه گذشته هر بار بهش فکر کردم، دلپیچه گرفتم، دچار اضطراب قفل کننده شدم، بدخواب شدم، میگرن گرفتم، به سیگار و سیگاری پناه بردم.
چون میترسم.
چون این نسخهی شاکی را از خود ندیدهام. و حالا مضطربم.
مضطرب آیندهام.
مضطرب حرفهای زشتی که خواهد زد، توهینها، و لحظاتی که زبانم نچرخد. ولی راستش را بخواهی، گاه مجبوریم کاری را بکنیم که در نهایت تضاد با ماست.
اسمش را بگذارید نقطهی عطف، یا حتی فصلی که جهان تغییر میکند.
بر من واضح است، همگامهی مبارزه و انتقام ایت. از مرد سفیدپوست لاتی که با سو استفاده از عدم ثبات زیست یک مهاجر، بهش فشار میآورد و قلدری میکند.
اما راستش را بخواهید، کرامت انسانی فرای همهی این گفتگوهاست.
به جایی رسیدم، از لحاظ ذهنی و عاطفی که دیگر توان رویارویی با ورژن محافظهکار خودم نیستم.
برایم واضح است باید بروم توی دل ماجرا.
مرگ یک بار شیون یک بار.
زیست مداوم در خوب و رجا، دست به عصا راه رفتن نه از سر اشتباه بلکه آگاهی از حقایق اطراف ما، نگرانی نکند چنین شود و چنان شود.
هر چند در این سیستم، در آستانهی شمایت من، حفاظتی از طرف دانشگاه ایجاد خواهد شد، اما، برای آن که بتوانم، با تمام قدرت جلو بروم، فرض کنم، نتیجه این است که از کشور پنجاه ستاره بروم، اصلن برگردم وطن.
من هنوز کشور دارم. شهر دارم. خانه دارم. خانواده دارم.
نمیتوانم و نمیشود و نباید، اجازه بدهم، این رویای امریکایی، این زورگویی فرسایشی، این ها هیچ کدام مانع شوند که آرام زندگی کنم و احترام داشته باشم.
پروسهی کثافت مهاجرت، آن هم به عنوان زن خاورمیانهای فیلمساز ایرانی در کف امریکا به خودی خود، نکبت و رنج الود هست.
اما، همهی این تلاش، برای ساختن زندگیای آرام و در خور احترام است.
اگر قرار باشد هم رنج غربت بکشم، هم ترس امنیت و هم بیاحترامی، چه کاری است؟
نهایت قصه، جمعه پایم را کذاشتم زمین و مرحله اول شکایت انجام شد و منتظر مراحل بعدی هستم.
دوشنبه با حضرت وکیل قرار دارم، فردا با تراپیست، و شب دوستم میآید کلورادو برای تصحیح رنگ فیلم.
من چیزهای زیادی از دست دادم که چیزهایی که الان دارم را بدست بیاورم.
اما، نمیکذارم کرامت انسانیم به تاراج برود.
برویم که کیون آدم لاشی بگذاریم.