دست و پنجه نرم میکنم با ترکیبی از عدالتطلبی و ترس مهاجر از حرف زدن.
حال خوشی در این یک ماه گذشته نداشتم.
رفتن مامان، بریکاپ و از همه سنگینتر، بحرانهایی که با رییسم دارم.
روانم خسته است. کارهای زیادی دارم برای فیلمم و آیندهام و با چیز لعنتیای به اسم حقطلبی دست و ونجه نرم میکنم.
خانوادتی من یادم دادند بایستم همیشه و حقم را پس بگیرمم.
ولی
گاهی به سبب پاسپورت تخمی و ترسهای مهاجرت، زبانم نمیچرخد و نمیتوانم بخواهم.
من هیچ وقت بچهی ترسویی نبودم. شاید محتاط بودهام اما همواره تمایل سوزان گفتن حرف درست یقهگیرم کرده.
حالا جایی از زندگی ایستادهام که میدانم هنگامهی تغییر است.
مشاوره می گیرم، یار جمع میکنم، به قول خارجیها پا سرد میکنم. اما خوب میدانم هنگامهی انتقام است.