پنجشنبه، ساعت ۲:۲۰ است و من با اخرین کلاس هفتهی اول خداحافظی کردهام و هیچ نشده، آمدم زیر کولر، دراز کشیدم و تعطیلاتی بسیار طولانی در انتظار من است.
دوشنبه، روز کارگر تعطیل است و بالواقع، من تعطیلم برای چندین روز متوالی.
پارسال، این روزها تازه با دوست پسر اسبق آشنا شده بودم و به قول معروف گفتنی «هانی مون» رابطه را زیست میکردیم.
بک سال دیرتر پاست. دیگر عاشق معشوق نیستیم.
رابطهی ما با باسن، به گل نشست.
من درخواست بریک اپ دادم.
او چند هفتهای بعد شروع به دیت کردن کرد.
من هنوز سینگلم و گهگداری که برای تولید موزیک فیلم، با هم حرف میزنیم، میگوید من زبان تلخی دارم کنارش.
پر بیراه نمیگوید. از میزان ناامیدی حاصله از او، هنوز غمگینم.
یک سال گذشته و از کار جهان حیرانم.
یک سالی که گویی مرا مثل یه مشت گردو انداختند، قد دستمالی و در هوا تاب دادند و پرتابم کردند از بالای کوه.
قل خوردم، به در و دیوار خوردم.
پوستهی جانم شکست و مغز استخوانم درد گرفت.
الان که بعد از یک سال چشم باز میکنم، هنوز نمیدانم کجای مسیرم، فقط میدانم از زمین فاصله دارم و قله را میبینم.
میدانم که این جای جدیدی ایت. انتظارش را نداشتم.
از عدم قطعیت زیاد گفتهام.
از تلخی شیرینیهای مهاجرت.
اینجا، ولی جدید و غریب است.
ترکیبیام از امید، ناآرامی و افتخار و طلبکاری از دنیا!
نمیدانم کی و کجا، دوباره پایم به زمین میرسید، یا باید، میان همین سنگها دوباره جوانه بزنم.
بالا پایین روانی زیادی دارم.
و دلم برای ایران خیلی تنگ است.
دلم برای آن احساس تعلق و تسلط به زیستم تنگ شده.
روزگاریست خلاصه...که از یاد نمیبرم.
زنده باد سر آنان که که دل از امید نکندند.