خوانندگان جان ویرگول،
دوستداران افسانه که ۸۲۱ شب است همراه منید، وقتش رسیده همفکری کنیم.
حداقل برای دقایقی.
فرض کنید من بخواهم تخته گاز بروم سراغ مخاطب ایرانی.
در اینستاگرام.
به عنوان فیلمساز.
خیلی جنونآور است! حتی فکر لاتبازی و حقبهجانبی کامنتگذاران بهم اضطراب میدهد.
پس، تصمیم گرفتم پرده از چهره برندارم و ورژن ایرانی خالص و ایرانی مهاجر را نریزم در میکسر، ولی از جنبههایی احمقانه است، نه؟
این که از پتانسیل ارتباط گرفتن با ۹۰ میلیون ایرانی اجتناب بکنم که فحش نخورم.
چرا فکر میکنم فحش میخورم؟ چون هر شکلی از زیر نور بودن، زیر ذره بین بودن هم هست.
نمیدانم. کسی اینجای راه را نشانم نداده.
از طرفی، شرایط کشور، نفسگیر است. سایهی جنگ سر همهی ماست، و در این شرایط فیلم سینمایی کیلویی چند.
آن هم از خارج دور.
آن هم از آمریکا.
خیلی بچه برژوایی به نظر میآید؟
آیا واضح کردن موضع سیاسی از واجبات است؟
برایم بنویسید.