ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۴ دقیقه·۷ روز پیش

شب هشتصد و بیس و دو یا دختر جوون

این داستان مطلقن حقیقی است اما به طرز غریبی به داستان‌های سریال ترکی‌ها شبیهه.

اول می‌ریم سراغ معرفی بازیگران

رییس بزرگ آندریاس، ۵۵ ساله

رییس دیوث سابق که هلش دادم از آکادمیا بیرون، چهل و چند ساله. جان جنده.

همکار موشی دختر سی و دو ساله وایت داکوتا.

بریم سراغ قصه.

خاطر شریفتون باشه پاییز پارسال، من و جان جنده انقدر دست به یقه شدیم که کار کشید به وکیل وکیل کشی. همزمان، آندریاس، به عنوان رییس بزرگ کارشو تو دانشگاه ما شروع کرد.

در پرونده جان آندریاس خیلی کمک کرد و پشت کیس من یه جورایی بود و اون روز معروف دادگاه کشی، من، جان و آندریاس، در سه اتاق مختلف نشستیم . چون من برای حفاظت از خودم درخواست ممنوعیت ارتباط دادم با جان.

جان برای حال‌گیری، رفت از آندریاس شکایت کرد و او را روی ممنوعیت ارتباطی گذاشت.

پس بر اساس قوانین این سرزمین پنجاه ستاره، ما در سه اتاق مختلف نشستیم و منجی گران بین اتاق‌های ما رفتند و آمدند و بالای ۱۰ ساعتی طول کشید که توافقنامه‌ها امضا شد.

تا اینجا کسی اسم داکوتا را شنیده بود؟ فکر نکنم.

داکوتا دختر آقای کشیش محله، استاد ارتباطات دانشکده ما، در این میانه شروع کرد با آندریاس موشی‌موشی شدن.

در همان دوره‌ی دسیسه چینی علیع جان، من و آندریاسو داکوتا چندباری آبجو زدیم. ولی همیشه سه نفره. اما داکوتا زیاد تکست می‌فرستاد برای آندریاس. پرسیدم داکوتا باهاش میخوابی گفت عمرن! من پسر جوون دوست دارم، آندریاس پیره. خب، ۵۵ را دارد. داکوتا ۳۲ است.

حالا، داکوتا من حدس می‌زنم چیزی فراتر از ابجوهای سه نفره‌ی ما داشته چون به طرز عجیبی کارش در دانشگده راه میفتاد. گرنت، پروپزال، حتی تغییر نام دپارتمان. ولی آندریاس، بین مریض، کار من را راه نمی‌اندازد. حالا. اینجاش جالب است.

بعد از مراسم فازغ التحصیلی دانشجویان در بهار ما رفتیم ابجوی شادمانی بزنیم. آندریاس به طرز غیرمعمولی نزدیک به من نشست، و بی‌خودی حواسش به من بود.

داکوتا ناراحت بود و سعی می‌کرد خودش را نگه دارد تا وقتی اندریاس بی مقدمه از من پرسید میخواهی تابستان سه هفته‌ای بیای خانه‌ی من. بی مقدمه.

با گیجی و حیرت پرسیدم چی؟

گفت گفته بودی میخوایی موو کنی به شهر ما، برای این که حال و هوایت عوض شود و سگم هم هست.

بلافاصله گفتم من اهل سگ نیستم و جاخالی دادم. داکوتا حیرت از توجه آن مرد گفت سگش دوست داشتنیه و با یک نگاه کج گفت چرا شری؟ برو. بماند که شما باید خانه‌ی آدمها بروی علی القاعده که سگشان را بشناسی.

حالا چندین ماه گذشته. و آندریاس، دیروز، اتفاقی خفت من را گفت برای سپال و پرسش و پاسخ بعد جلسه‌ای که آنلاین داشتیم.

صحبت بیزینیس سینما بود. با ادب گفتم در لیست چیزهایی که در این دانشگاه است برای حضور شما شکرگذارم که به عشق من به سینما کمک می‌کنید بدرخشد.

بی مقدمه و بی دلیل دستش را گذاشت روی گودی کمرم. و ازم تشکر کرد.

هنوز گیج از تماس جسمیش، گفتم پس در میتینگ بعدی این ماجرا صحبت میکنیم. گفت لازم نیست اینجا باشیم برویم آبجو!!

در لحظه آره گفتم و همانطور که از هم دور می‌شدیم، انگار پرده‌ای از جلوی چشمانم افتاد. نکنه داره روم هیت‌آن می‌کنه؟

بعد ازظهر همان روز با داکوتا رفتیم او ابجو بزند من نوشابه. گفت پسری که دارد کابینتهای خانه‌اش را می‌سازد مدتی دیت کردند ولی الان باهم نیستند اما او تصمیم ندارد تا پایان تعمیر اشپزخانه باهاش حرفی بزند. نه عقبگرد نه جلوگرد. بعد با بی‌حیایی گفت، می‌دانی، س.ک.س هم یک واحد برای مبادله کالا به کالاست.به شوخی جواب دادم من که نه تنها از بدنم پول درنمیاورم بلکه باید هزینه کنم برای اسباب‌بازی.

گفت نه جدی میگم!

جدی!؟ پس آن جایزه‌ای که دریافت کرد مشخص است چه چیزی را مبادله کرده. سال گذشته بعد دادگاه، داکوتا غریبترین جایزه را از دست آندریاس گرفت روی سن برای لیدرشیپش در روزهای بحرانی.

گویی روز دادگاه، داکوتا نشست با وکلیش و با لیدرشیپ جان را بیرون انداخت. بعد از گرفتن آن جایزه انقدر متنی که آندریاس برای داکوتا خواند ابلهانه بود که خودش ازم پرسید به نظرت عجیب نبود همه‌ی کردیت رفتن جان را به من دادند؟ گفتم نه. عجیب بود فاکد اپ بود. کاش خودت حداقل بدانی تو باعث رفتن جان نشدی. معنای این جایزه را نمیدانم ولی اگر برای مقاومت بود و تراما تروفی، من هنوز دارم هزینه تراپی و وکیل آن سال را می‌دهم. ادامه دادم می‌دانی کشور من در جنگ است و تاریخ را برندگان مینویسند.

مهم نیست چه کسی چه چیزی می‌گوید، نریشن رفتن جان را نمی‌گذارم خراب کنید. چه بابتش جایزه بگیرم چه نه، ماراتون روبرو شدن با ترسهایم را رفتم در این دادگاه کشی و هیچ جایزه‌ای آن مقاومت را به تو نمی‌دهد.

نی نی کوچولو درروزهای بعد این صحبت دوید رفت پیش آندریاس و دفعه بعدش، سر همان روزی که گفت شری بیا خانه‌ی من بمان، در حضور داکوتا سخنرانی قرایی کرد که زحمات داکوتا را از یاد نخواهد برد.

آن روز خیلی قلبم شکست. مخصوصن زخمی که از طرف کسی خوردم که با چشمهایش مبارزه مرا دیده بود.

آتدریاس، دخترهای جوون دوست داره.خودش به زبان آورد و حالا بعد داکوتا، دندان تیز کرده برای من. اما من جاخالی می‌دهم.

می‌فهمم تمام تشویق‌هایی که نکرد، امضاهایی که نزد، بر عدم لیاقت من نیست، او دارد اینها را برای مبادله نگه می‌دار. مبادله‌ای که داکوتا و امثالش می‌کنند و می‌رینند به بازی تمیز و انسانی.

خواستم بگویم اگر کسی با گروگان کشی عاطفی و روانی و امتیازات کاری با شما رفتار می‌کند، در بازیش نیفتید. قدر خودتان را بدانید که گاه جایزه نگرفتن از آن کسانی است که تخم‌های رییسشان را سر چشم نمی‌گذارند.

بابت کلمات رکیک پوزش. تصمیم دارم فحش را ترک کنم.

دختر
۰
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید