داستان این وبلاگنویسی ما شده مثل حسنی به مکتب نمیرفت، وقتی میرفت جمعه میرفت.
اومدیم رفت و روبی کردیم و بلاگ رو یه آب جارو کردیم، دیگه وبسایت ویرگول باز نشد.
خلاصه که صبر کردم و خشم این ویکند را بارها قرقره کردم تا قلم و دواتمان جور شود و در ویرگول باز شود.
سلام مجدد.
خداوند بر ما صبر و اینترنت آزاد ببخشد.
ویکند گذشته، بارها تا خشم خالص رفتم و مدتها بود که انقدر شعلهور نیود روانم. حالا شرح چه شد را بشنوید.
امسال سومین سال متوالی است که با جشنواره فیلم شهرمان کار میکنم.
دو سال گذشته، رییس هیات داوران بودم و امسال دو فیلم کوتاه شاگردانم را برای نمایش سابمیت کردم.
به عنتر خانم مسوول دریافت آثار گفتم، یه تخفیف بده، من سه ساله وقت و انرژیک اشتم. بماند کل داستان داوطلبانه است. خودکهکناش را رد به برق، کد تخفیف ۳۰٪ داد.
کظم غیظ کردم. نه اینکه آن ۴۰ دلار کمرم را شکسته باشد، بیمعرفتی است.خلاصه که به روی مبارک نیاوردم.
چند روز بعدتر به شاگردانم سپردم که باهاش مصاحبه کنند، و در طول مصاحبه اگر میخواهد اسم من هم بیاورد که انقدر با تیمم زحمت کشیدیم، مجانی.
ان خانم، انقدر تصنعی و با اکراه در ویدیو تشکر کرد که اصلن قابل استفاده نبود آن فوتیج و کل مصاحبه رفت چاه.
دقت بفرمایید، همه نکته این است که آدم حسود پلاستیکی، در هر فرصتی انبازی درمیاورد.
رسیدیم به شب نمایش آن دو فیلمی که ۶۰-۷۰ دلار هزینه کردم برود در جشنواره.
رسیدم جشنواره، کندی، یکی دیگر از برگزار کنندهها، در جواب سلام من گفت برو فلانی را پیدا کن. مگر من پادوی شمام؟
در فرهنگ امریکا، بی لطفن و ممنون و ادب چیزی خواستن، توهین است. مخصوصن در روابط کاری.
یک ساعت مانده تا نمایش فیلمها، از یک تحفهی ان دیگری، به اسم ارون، مردی ۴۰-۵۰ ساله سفید، یک لوزر، استاد عکاسی دپارتمان هنر که خودش را استاد فیلم جا میزند. ازش پرسیدم، فیلمهای شاگردهای من کی پخش میشوند. گفت من نسخه را ندارم. فولدر خالی بود. خالی؟ یعنی چی خالی؟! گفت فکر کرده این سانس سمبلیک بوده!!! یعنی چقدر یک نفر میتواند حقیر باشد. رسمن احساس میکنم در برره زندگی میکنم.
گاز دادم آمدم خانه، کپی گرفتم روی هارد برگشتم و پخشش آماده شد.
برگشتم و فیلمها را تحویل دادم که دوباره ان خانم، اسم انش چیلی است.چیلی گفت یادم رفت اعلام کنم فیلمهای دانشگاه را نمایش میدهیم. نهایتن با تمام کارشکنی طرفداران عزیزم فیلمها آمد روی پرده.
شد فرداش، اختتامیه.
موقع رفتن روی سن، چیلی مجددن نوبت مرا جا انداخت. یک نفر دیگر را به جای من صدا کرد. بعد به جای دعوت از من با ادب، گفت شری بیار رو استیج. شری جد و آبادتو میخره میفروشه، کیشمیش دم داره.
من اسم و فامیل دارم. استاد دانشگاهم. رییس هیات داوران بودم. فیلمسازم. دو تا فیلم تولید مردم و نمایش دادم.
با گوشهای داغ رفتم روی استیج.
موقع دادن میکروففون بهم بازی درآورد، دوباره. در این حد که روی استیج بهش کفتم میخواهی میکروفون را بدهی.
با کمترین تمرکز و گوش داغ، متن هیات داوران را خواندم. شصت میلیون تپق زدم، از روی استیج پایین آمدم.
چیلی دو نفری که بعد من روی استیج دعوت کرد، هم استادهای دانشگاه ما بودند. ارون، کسی که نمایش فیلمهایم را شب قبل مختل کرد و یک ان آقای وایت دیگر، جاستین. چیلی خایههایشان را بوسید و گذاشت سر چشمش.
عجب توصیف کثافت نابی، ولی چسبید.
بعدش گرگوری دیوو را دعوت کرد روی استیج، که گی است، دوست دارد قدرتش را نمایش بدهد و دو سال قبل موقع عکس جمعی کنارمن ایستاد و وسطعکس به باسنم دست زد.
آمپر چسباندم و انقدر همه چیز سریع اتفاق افتاد و چون گی است گیج شدم اما، آزار آزار است.
کرگوری هم توی سالن اختتامیه بود، سمت چپ استیج.
چه حسی را تجربه میکنم؟
تحقیر؟ نادیده گرفته شدن؟ تنهایی؟
نه. این بی پرده ترین مواجهه با ذات آدمها و تست ظرفیت روانیم بود.
آماده شدن برای استیجهای حقیقی زندگیم.
کل این جشنواره ۶۰ تا بلیط فروختند و زمان اختتامیه کلن ۲۰ نفر کمتر توی سالن بودند.
وقتی روی سن ایستادم و چشمم افتاد به سمت چپ استیج، سه نفری که با گارد بسته نشسته بودند، از من بدشان میآید و مشکلی نداشتند در ظاهرشان واضح باشد. ارون، گرگوری، کندی، و چیلی پشت سرم.
واضحن دلخور که من روی استیجم. شاید اصلن همین وضوح است آدم را گیج میکند.
من اگر بروم جایی بر خلاف نظر دیگران، اعلام نظر کنم، احتمال اینکه به من نفرت بورزند، قابل پیشبینی و واضح است.
ولی وقتی در ذهن من، صرفن ایستادن در استیج یک جشنواره محلی است، که دیگر جنگ و دعوایی نیست. اصلن سهمخواهی چه چیزی؟
پاشیدم.
مثل روزی که ۱۸ ساله شدم و از دانشگاه برگشتم و به مادرم غر زدم که چرا به من نگفتی مردم بی دلیل دروغ میگویند. دیروز به یاد خودم آوردم که اینکه فهمیدم مردم بیدلیل حسد میورزند را هم کسی به من نگفته بود.
من از خانوادهی مهربانی میآیم، سلامت روان متعادلی داشتیم و جدای اینکه همه ما زخمها داریم، ولی، این یکی را به من نداند.
میدانی، به آدمهای موفق و معروف فکر کردم، چقدر فرای استعداد، باید سختی روان و مقاموت عاطفی داشت.
همان بکشنبهای با آفتابه و جارو افتادم به جان اینستاگرام و تلگرامم. آنفالو، لیو، بلاک. خشم زیادی داشتم و مدام به فاصلهای با چک زدن در گوش آن مرد داشتم فکر کردم. به لحظهای که قبل از اختتامیه گفت فیلمهای امسال جشنواره را دوست نداشته چون یا ایرانی بودند یا ترسناک.
من توانستم نزنم تو گوشش و هلش ندهم که شیشه پشت سرش کف سر کچل تخمیش نشود باران شیشه و خون.
انسان متمدنی میمامیم، به سختتنی روانی و خارصفتی کردار فکر میکنیم.
به این که هیچ کس به اندازهی حسودان و دشمنانمان به ما ایمان ندارد.