
معجزه، اتفاقی است خارج از روند معمول زندگی.
آنچه برایمان دور از ظرفیت جان و جهانمان است. میخواهدپیشنهاد کار باشد یا یک دسته گل سرخ. اگر انتظارش را نداشته باشیم، اسمش میشود معجزه.
کودک درونم، از نگرانی و بدبینی به خود میپیچید، که اتفاقی پر دردسر، تمام بیحوصلگیهایم را هدف گرفت.
پناه بردم به نوشتن، خواندن یادداشتهای ثبت احوالات قدیمیام و دوچرخه.
پارسال همین روزها، باطری ماشینم خراب شد و در میان زندگی دوشغلهی تابستانیام، وحشت تعویض باطری دو هزاردلاری ماشینم را گرفتم.
با همخانهام رفتیم بیرون برای یک نوشیدنی و نهایتن دوازده شب خودمان را دم اقیانوس پیدا کردیم. ساعت دو شب، که سوار ماشینم شدیم، روشن نشد که نشد. فردا صبحاش قهوهساز برقیام سوخت و در ادامه قهوهی موکاپاتم روی گاز سر رفت. همه چیز برای یک روز نحس سگی آماده بود. حالا بشنویم یادداشتی که نوشتم در همان لحظات:
امروز وحشتناکه؟ از این بدتر نمی شه؟
بی ماشین، بی پول، پر از دلهره و نگرانی و حس گناه
شهرزاد
اگر کمک احتیاج داری، بطلب
اگر چیزی را میخواهی در خواست کن
تو از پسش برمیایی
بی غرور
با فروتنی
با شکرگزاری
تو پر از عشقی
راه کهکشان را به خود نبند
بگذار شادمانی تو را بیابد
ریاضت کشیدن راه حل نیست
شاید حکمت خراب شدن ماشین، بی پولی و بدگمانی همزمان به دلیلی پیش آمد
به یاد بیاوری چه داری
برای چه اینجا هستی
و
چقدر خوشبختی
شکر