
خشم، گوشهگیری، اضطراب یا انزوا میتواند محرک بیرونی نداشته باشد و عکسالعمل ناخودآگاه ما در موقعیتی جدید باشد.
سه روز گذشته از دوستی خشمگین بودم که بعید است روحش هم خبر داشته باشد. هر چقدر مجموع وقایع ارتباطمان را بالا پایین کردم، دلیل موجهی پیدا نکردم تا رسیدم به یک سرنخ. مرا یاد کسی از گذشتهام میانداخت که خشمگینم میکرد.
از آن جایی که ما به تمام معادلات حسی ناخودآگاهمان دسترسی نداریم، ممکن است به راحتی فریب احساساتمان را بخوریم که در قالب حقیقت خودشان را به ما قالب میکنند.
به پیشنهاد مربیام، شروع کردم به ابراز خشم در قالب نامه به کسانی که حرفهای ناگفتهام را نشنیدند و از زندگی هم بیرون رفتیم.
نامه را، با سلام امیدوارم خوب باشید شروع کردم و آخر صفحهی چهارم فهمیدم چقدر فحش کم بلدم. از آنجایی که دلم خنک نشده بود در ادامه نوشتم، آره، بذار دوباره بهت بگم باید بدونی که...و فحشها ردیف شدند و دلم باز شد.