
دیشب خواب چشمانم را برد و او قصه بافت.
چه کیفی می کند شهریار، از شنیدن هر شب قصه و غلط خوردن در اطلس ابریشم رویا.
شهریار؟ این است دنیای تو؟ افیون است یا نوش دارو؟ کلمه را می گویم.
تمام شب، صدایش در سرم بود و بین خواب و هوشیاری چرخیدم. آنجایی که نه آن قدر خوابت برده که جانت به استراحت بنشیند، نه هوشیاری پژواک صدایش را محو کند.