
جینجر، پرفسور عکاسی دانشگاهمان است. باهوش، مشوق، ماجراجو. شصت سالش باید باشد. از جلسهی اول کلاس عکاسی دیجیتال، پاییز گذشته دلم برایش رفت. برای بازیگوشیش در خلق و انرژی بیپایانش در هدایت دانشجویانش به آنچه که میخواهند باشند.
بسیار یاد گرفتم از اخلاق و رسالت مقام معلم و انسانیت.
امروز بعد از ظهر، رفتیم دم اقیانوس قدم زدیم. از نگرانیهایش در تدریس آنلاین حرف زد و من از ترسم از مسوولیتم در دانشگاه جدید.
نسخهی جوانترش هستم و نسخهی میانسال من است، لابد در حیاتی دوباره.
هر دو، به غایت عاشق زندگیایم و هر کدام فکر میکنیم خوشبختترینیم.
از ترسم از موفقیت گفتم، جواب غیرمعمولی داد. گفت همه موفق نمیشوند، همه به یک اندازه رشد نمیکنند. اگر رویایت را پیدا کردی، لایقش بودی. نترس، چون ذاتت موفق بودن را بلد است.
جدید بود، متفاوت و به غایت به جانم نشست.
باور کردن این که من در رویایم زندگی میکنم و میتوانم بزرگتر و بهترش کنم، غریب است و شیرین.
مثل شراب سفیدی که امشب خوردیم و از همین پنجره تغییر رنگ آسمان را نگاه کردیم. همسرش، ران، نقاش، آبی تیرهی بعد از غروب را به حوصله برایمان توصیف کرد. من از رویایم گفتم که خواب مسیح را دیدم. جینجر از زندگیش در پراگ گفت و در نهایت هر سه دست به آسمان گرفتیم و برای پایان ریاست جمهوری ترامپ رویا بافتیم.