
زندگی در نیویورک، یک آپارتمان و او. شاید هم برعکس بود شعر، او را در آپارتمانی در نیویورک. هر چقدر گشتم، اصل شعر را نیافتم.
دوستی امروز ازم پرسیدم، دیگر، دیگر چه میخواهی از زندگی؟
می خواستم بگویم، حالا شد. بگذار یک سیب برایت پوست بکنم و تعریف کنم. از اینکه دلم یک دوچرخه میخواهد، با زنگوله. از اینکه دلم کرور کرور دوست میخواهد با شوخیهای جدید. از اینکه دلم دویدن میخواهد در دشت، یک سبد توت فرنگی و آب روانی که پاهایم را بگذارم توش و از سرمایش تمام دلم غنج برود.
دوست داشتم بگویم دلم یک سه پایه نقاشی میخواهد، یک استودیوی بزرگ با نور مستقیمی که آفتابش تا دم غروب کش بیاید. دلم سفر جادهای میخواهد، با همسفری که سلیقهی موسیقیش با من همسو باشد.
دوست داشتم بگویم، می دانی اگر پوست سیب را بدون این که تکه شود ببری با آرزویت میرسی؟ خبر داشتی اگر انگور را تا دانهی آخرش بخوری، معجزه میبینی؟
هیچ کدامش را نگفتم و ترسیدم نکند من هم مثل آدم بزرگ ها شدهام. آنهایی که فقط از سنت میپرسند و درآمدت و عدد و عدد و عدد.
شازده کوچولو، امشب به آسمان نگاه کردم و گلم را نیافتم.