
شهریار، رسیدیم به قصهی شب نود. فکرش را نمیکردم، نه من، نه شهرزاد، نه قصهگو که ببینم طلوع صبح نود و یکم را.
شهریار؟ میدانی چه چیز شهرزاد را همهی راه کشاند؟ شوق شنیدنت. حیرتی که از شنیدن قصههایم داشتی و میلت به طلب بیشتر.
شهریار؟
میدانی جهان از آن چه کسانی است؟ آنان که چشمی به انتظارشان باشد و قلبی در انتظار تشویقشان.
دوستی، که ظریفترین شیوهی نوازش است میتواند راهی بگشاید به ابدیت وجود. آن جایی که دوست، تو را میکشاند به بهتر بودن و بزرگتر اندیشیدن.
شهریار، با شنیدن قصهها، زهر نفرت از تنش زدود و شهرزاد اعتماد قصهگویی را از نو آموخت.